Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Ανοιχτή συνέλευση απολογισμού και συνέχειας για τους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

Ο αγώνας για τη δικαίωση των αιτημάτων της απεργίας πείνας δεν τελειώνει

Ο αγώνας για κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των μεταναστών/τριών συνεχίζεται!

Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών κατάφερε μια μικρή αλλά σημαντική ρωγμή στην αδιαλλαξία του ελληνικού κράτους, όπως και στη θεσμική σιωπή που καλύπτει την υποτίμηση της ζωής των μεταναστών και των μεταναστριών.

Ανέδειξε στο δημόσιο λόγο τις ταξικές και κοινωνικές ανισότητες μέσα στις οποίες ζει ο μεταναστευτικός πληθυσμός, όπως και το απάνθρωπο καθεστώς εξαίρεσης και απαγόρευσης που οδηγεί στην παρανομία τις ζωές και την εργασία αυτών των ανθρώπων ως αποτέλεσμα των πολιτικων ελληνικών κυβερνήσεων και πολιτικων της ΕΕ.

Παράλληλα, κατά τη διάρκεια του αγώνα των 300 μεταναστών εργατών, και πέρα από τους ανταγωνισμούς, αναπτύχθηκαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη συντροφικές σχέσεις βασισμένες στην αξία της αλληλεγγύης. Αυτές οι σχέσεις-τις οποίες οφείλουμε να τις διατηρήσουμε ,να τις διευρύνουμε, να τις στερεώσουμε και να τις δυναμώσουμε μέσα από μια ψύχραιμη ,κριτική συντροφική και ειλικρινής εκτίμηση αυτού του αγώνα - αποτελούν μια σημαντική βάση για την συνέχεια του.

Οι απεργοί και ο κόσμος που στάθηκε στο πλευρό τους, σε όλη την Ελλάδα πρέπει να συνεχίσουν να παλεύουν μαζί για την υλοποίηση των αιτημάτων της απεργίας, όπως και για την επικύρωση των δεσμεύσεων που απέφερε η πίεση του αγώνα.

Καθώς λοιπόν οι διεργασίες του αγώνα συνεχίζονται, και στο πλαίσιο της συλλογικής ανάγκης για ευρύτερη συμμετοχή, ενημέρωση και ψύχραιμη πολιτική εκτίμηση των συνεχών εξελίξεων καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση:

ΤΕΤΑΡΤΗ 30-03-2011
ΩΡΑ:19.00
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ


Αλληλέγγυοι/ες

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ: ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΡΙΣΕΩΝ, ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ


Συνολική απαξίωση προς τις οργανώσεις του κρατικού συνδικαλισμού ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ τρέφουν μεγάλα τμήματα εργαζομένων, λόγω της συνειδητής πολιτικής απροθυμίας τους να συγκρουστούν με την εξουσία, να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των εργαζομένων μέχρι τέλους και να αποτρέψουν στην πράξη με δυναμικούς αγώνες διαρκείας τις αντικοινωνικές πολιτικές των κρατούντων.

Ιδιαίτερα στην εποχή της κρίσης αποδεικνύεται περίτρανα ότι οι δύο οργανώσεις προσπαθούν να αποτρέψουν τη μαζική δράση, τις συγκρουσιακές μορφές πάλης, τη συμμετοχή των εργαζομένων. Όχι τυχαία. Και οι δύο πρόεδροι των οργανώσεων ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι μέλη του ΠΑΣΟΚ, επί της ουσίας δε διαφωνούν με τον πολιτικό χειρισμό της κρίσης από την κυβέρνηση και οι όποιες αντιδράσεις τους εντάσσονται στο παιχνίδι του καθεστωτικού συνδικαλισμού για τη διατήρηση της θέσης τους, των προνομίων που απολαμβάνουν (ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ διατηρεί βίλα στην Πολιτεία και αμείβεται με 105.000 ευρώ) και την αναπαραγωγή του επαγγελματικού συνδικαλισμού που εκπροσωπούν.

Δεξαμενές των επιπρόσθετων προνομίων τους και του καθεστωτικού συνδικαλισμού, αποτελούν και τα διάφορα παρακλάδια της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, η με αμοιβή συμμετοχή αρχοντοσυνδικαλιστών σε διάφορες μεικτές επιτροπές που διαπραγματεύονται με το κράτος τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων και η χρηματοδότηση από τον ΟΕΚ (Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας), το ΛΑΕΚ (Λογαριασμός για την Απασχόληση και την Επαγγελματική Κατάρτιση) και τα ευρωπαϊκά κονδύλια του ΕΣΠΑ. Δεξιοί και αριστεροί εργατοπατέρες μέλη των Δ.Σ του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, καθεστωτικοί επιστήμονες των Κέντρων Επιστημονικής Κατάρτισης και του Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής αμείβονται με παχυλούς μισθούς για να νομιμοποιούν και επιστημονικά την καθεστωτική πολιτική και τα ιδεολογήματα της ανάπτυξης, της ανταγωνιστικότητας, της παραγωγικότητας, της εργασιακής και κοινωνικής ειρήνης, ως τις υπέρτατες καθεστωτικές αλήθειες στο πλαίσιο της «εθνικής οικονομίας» και της «δημοκρατικής ομαλότητας».

Αυτό εξηγεί και την καθυστερημένη παρακολουθητική αντίδρασή τους-διαχείριση στην ουσία-για το μνημόνιο, την τρόικα, τα αντικοινωνικά μέτρα του κράτους και των κυβερνήσεων, τη στιγμή μάλιστα που είχαν πλήρη εικόνα και ενημέρωση από κυβερνητικούς αξιωματούχους αρκετούς μήνες πριν το ξέσπασμα της κρίσης και τις συνέπειες που αυτή θα είχε. Κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της ταχτικής είναι οι άνευροι αγώνες-λιτανείες, η κήρυξη των απεργιών σε ημερομηνίες όσο το δυνατόν μακρύτερα από τις εκάστοτε αντικοινωνικές εξαγγελίες της κυβέρνησης με σκοπό να καταλαγιάσει η αντίδραση του κόσμου, η επιδεικτική συμμετοχή σε διαλόγους-απάτη με την κυβέρνηση, η καταγγελία της δράσης των εργαζομένων που ξεφεύγει από τα όρια του κρατικού συνδικαλισμού, η διαχείριση του κόσμου της εργασίας ως εμπορεύματα προς πώληση. Πρόκειται για ένα καλά οργανωμένο σχέδιο αποκλιμάκωσης και αφυδάτωσης της δυναμικής παρουσίας των εργαζομένων στους δρόμους, επειδή τρέμουν και φοβούνται , όπως και ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός, την αυτενέργεια των μαζών, τους ακηδεμόνευτους αγώνες και την επανάληψη από τον κόσμο της εργασίας των εξεγερτικών διαθέσεων της 5ης Μάη και της 15ης Δεκέμβρη.

Θυμίζουμε ότι στο πλαίσιο αυτών των οργανώσεων λειτουργούν εσωτερικά σχολεία «συνδικαλιστικής επιμόρφωσης», που χρηματοδοτούνται από το κράτος και την Ε.Ε. και οι αποφοιτήσαντες είναι συνδικαλιστικά στελέχη-πολλαπλασιαστές για την αναπαραγωγή του καθεστωτικού συνδικαλισμού στους χώρους εργασίας και κατά συνέπεια διαχειριστές της αγανάκτησης και οργής των εργαζομένων στα πρωτοβάθμια σωματεία.

Το βέβαιο είναι ότι για μεγάλα τμήματα του κόσμου της εργασίας οι οργανώσεις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ δεν εκπροσωπούν τους εργαζόμενους, αλλά λειτουργούν ως αναχώματα του κράτους μέσα στο εργατικό κίνημα για την άμβλυνση της κοινωνικής διαμαρτυρίας. Μιας διαμαρτυρίας που το τελευταίο διάστημα αναπτύσσεται ραγδαία με όρους πολιτικής ανυπακοής στο υπάρχον, εκδηλώνεται με συνολική αμφισβήτηση του καθεστώτος της κοινωνικής λεηλασίας και επιπλέον στους στόχους της περιλαμβάνει και την κατάληψη κτιρίων του κρατικού συνδικαλισμού, όπως άλλωστε έδειξε και η απόπειρα κατάληψης της ΓΣΕΕ στις 15 Δεκέμβρη από μαζικά μπλοκ εργαζομένων και οι συγκρούσεις που ακολούθησαν με τις ομάδες ΔΙΑΣ, οι οποίες καλέστηκαν να την προστατεύσουν.

Όμως ο κύκλος έχει γυρίσματα, οι αδιάβατοι δρόμοι τώρα ανοίγονται, η δράση δεν έχει ημερομηνία λήξης και οι μαχητικοί αυτόνομοι εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες εμφανίζονται στο προσκήνιο προαναγγέλλοντας το θυελλώδες μέλλον.

Θοδωρής Θεοδωρόπουλος
Από το 4ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

MAXHTIKO ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΕΡΓΩΝ ΤΩΡΑ!



O μεσαίωνας και η βαρβαρότητα στη ζωή και στα δικαιώματα μας είναι πια εδώ. Η φτώχια, η αβεβαιότητα, και η εξαθλίωση που επέλεξαν για μας τα αφεντικά, η κυβέρνηση, οι εθνικοί και υπερεθνικοί συνεργάτες τους είναι τώρα μια πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι.

Αφού για δεκαετίες οι εργοδότες πλούτισαν και θησαύρισαν από την υπερεκμετάλλευση όλων των εργαζομένων (με την αζημίωτη στήριξη κυβερνήσεων, πολιτικών εκπροσώπων και συνδικαλιστικών ηγεσιών), αφού πετσόκοψαν και κατάργησαν κάθε δικαίωμα και κατάκτηση, μας ζητάνε να ξαναπληρώσουμε το μεγάλο τους φαγοπότι επικαλούμενοι την καπιταλιστική τους κρίση που δημιουργήσανε οι ίδιοι χωρίς όμως να την νοιώσουνε ποτέ.

Με πρόσχημα το εξωτερικό χρέος και το δημόσιο έλλειμμα που εκτοξεύσανε στα ύψη για την πάρτη τους, συνεταιρίζονται για μια ακόμα φορά με την υπερεθνική κλίκα των ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ για να διασφαλίσουν τις τράπεζές τους, τα κέρδη τους, τη διαχρονική τους ευημερία, στέλνοντας εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στον καιάδα της ανεργίας και δημιουργώντας νέες γενιές δίχως προοπτική και μέλλον. Καταργούν τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τους κατώτερους μισθούς, μας θέλουν να δουλεύουμε σε συνθήκες σύγχρονων σκλάβων, με την καθημερινή “δουλειά” των ΜΜΕ, φοβισμένους και ανήμπορους να αντιδράσουμε.

Για τους εργοδότες και τους εκπροσώπους τους ήμασταν πάντα μηχανές παραγωγής πλούτου, αύξηση στο ΑΕΠ τους, ποσοστά στους δείκτες ανάπτυξης και στις δημοσκοπήσεις τους, μα ποτέ όμως άνθρωποι με ανάγκες και δικαιώματα για αυτά που εμείς παράγουμε και είμαστε δημιουργοί. Τώρα μας πετούν στο δρόμο κατά εκατοντάδες χιλιάδες από τις διαδικασίες της παραγωγής τους, πληθαίνοντας τα στατιστικά τους ευρήματα αλλά και την οργή και το μίσος των εξαθλιωμένων και νεόπτωχων προλετάριων.

Είναι ανάγκη άμεσα -τώρα- στον εκβιασμό της πείνας και της εξαθλίωσης, της ηττοπάθειας και της ατομικής ευθύνης και ενοχής, οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, “μαύροι”, έλληνες και μετανάστες εργάτες να ορθώσουμε ένα κίνημα συλλογικής δράσης και αλληλεγγύης για την πραγμάτωση των άμεσων βιοποριστικών στόχων (επίδομα χωρίς προϋποθέσεις, ιατροφαρμακευτική κάλυψη, δωρεάν μετακινήσεις, συντάξιμος χρόνος, ριζικές μειώσεις στα είδη πρώτης ανάγκης) και καθοριστικής συμβολής στην ολική ρήξη με τα αφεντικά και το κράτος.

Η δημιουργία ενός τέτοιου κινήματος θα πρέπει να έχει στον πυρήνα της την αμεσοδημοκρατική συγκρότηση επιτροπών βάσης συνελευσιακού χαραχτήρα ανά κλάδο, δήμο, γειτονιά και περιοχή, σε αντιπαράθεση με τον καθεστωτικό συνδικαλισμό και την μεσολάβηση, με άμεση και αποτελεσματική δράση στα πλαίσια της ανυπακοής στις πολιτικές και τους θεσμούς που επιβάλλουν και συντηρούν την ταξική κυριαρχία, με παραστάσεις, διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις και καταλήψεις σε υπηρεσίες οργανισμούς και εργοδοτικές ενώσεις. Παράλληλα και σε συντονισμό με τα αγωνιζόμενα τμήματα του εργατικού κινήματος, θα εντάσσει την πάλη του σε ένα ενιαίο σχεδιασμό δράσης εργαζομένων, ανέργων, υποαπασχολούμενων, υπονομεύοντας την ταξική ειρήνη και οξύνωντας τον κοινωνικό πόλεμο για την ανατροπή.

Σημαντική πλευρά σε ένα τέτοιο κίνημα είναι η αλληλοβοήθεια με ταμείο, συλλογικές κουζίνες, εναλλακτικές μορφές συνεύρεσης και ψυχαγωγίας σε στέκια και χώρους αυτοδιαχειριζόμενους, που θα ενισχύουν την αντιεμπορευματοποίηση στον τρόπο ζωής και θα συμβάλουν στην προοπτική της χειραφέτησης και της συνολικής απελευθέρωσης.

  Βασίλης Διαμάντης
 Άνεργος από το χώρο του βιβλίου
Από το 4ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Καλή αντάμωση στους αγώνες!


Ο αγώνας ολοκληρώθηκε. Με τα χαρτιά στο χέρι και το κεφάλι ψηλά επιστρέφουμε δικαιωμένοι στα σπίτια και τις δουλείες μας μετά από 44 μέρες απεργίας πείνας.

Ο αγώνας συνεχίζεται. Οι εξαγγελίες για 8ετία και για μείωση ενσήμων, ως προαπαιτούμενα για τη χορήγηση και ανανέωση άδειας παραμονής άμεσα,  χωρίς άλλες περιστροφές πρέπει να γίνουν νόμος.

Ο αγώνας είναι μονόδρομος. Ο αγώνας ενάντια στην καθημερινή εκμετάλλευση και τα τείχη του ρατσισμού, οι μάχες για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς προϋποθέσεις, για ίσα δικαιώματα ανάμεσα σε ντόπιους και αλλοδαπούς εργαζόμενους, για μια ζωή με αξίες και αξιοπρέπεια είναι τα επόμενα μας βήματα. Μαζί με το αντιρατσιστικό και μεταναστευτικό κίνημα  θα διανύσουμε αυτό το δύσκολο και μόνο δρόμο, το δρόμο του αγώνα.

Ο αγώνας μας ενώνει. Με τα χαρτιά στο χέρι και το κεφάλι ψηλά χαιρετίζουμε και αποχαιρετούμε όλους όσους μας υποστηρίζουν. Τους αλληλέγγυους από την Ελλάδα και τις άλλες χώρες του κόσμου, τους γιατρούς και τους συνεργάτες τους, όλους εκείνους που στάθηκαν στο πλευρό μας αυτές τις μέρες της απεργίας πείνας, όλες τις μέρες όπου η ζωή και ο θάνατος μας ζητούσαν δικαίωση κι ελευθερία.

Καλή αντάμωση στους αγώνες!

-         Συγκέντρωση, Δευτέρα 14/03, στις 5.00 μ. μ., στην Υπατία
-         Συγκέντρωση, Δευτέρα 14/03, στις 7.00 μ. μ., στο λιμάνι του Πειραιά (Αγ. Διονύσιος)

300 Μετανάστες Απεργοί Πείνας

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

ΡΗΓΜΑ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ




Ο αγώνας των 300 μεταναστών απεργών πείνας κατάφερε ένα σημαντικό ρήγμα στην πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας και της επιβολής καθεστώτος εξαίρεσης για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των εργαζομένων. 

Με την αποφασιστική τους στάση, οι “αόρατοι” επέβαλλαν να γίνουν ορατοί και εξανάγκασαν όλο το πολιτικό και συνδικαλιστικό σύστημα, αλλά και κάθε άνθρωπο, να πάρει θέση, να πάψει να κάνει «πως δεν βλέπει», να απαντήσει γιατί κράτος και αφεντικά τούς αρνούνται το στοιχειώδες: να ζουν νόμιμα στη χώρα που κατοικούν και δουλεύουν τόσα χρόνια, χωρίς τη διαρκή απειλή της σύλληψης, χωρίς απλήρωτα μεροκάματα, να ζουν ως άνθρωποι και όχι ως απρόσωποι αριθμοί.

Ίσως γι' αυτό, επειδή χάλασαν το κυρίαρχο θέαμα της υποταγής, εισέβαλλαν απρόσκλητοι στο πολιτικό σκηνικό, ανέτρεψαν την «ατζέντα» των κομμάτων και των συνδικάτων, και «εκβίασαν» με όρους κινήματος μια λύση εδώ και τώρα, δέχτηκαν τη λυσσαλέα επίθεση όλου του συρφετού της καθεστηκυίας τάξης, κράτους, ΜΜΕ, πρυτανείας, κομμάτων, κατασυκοφαντώντας τον αγώνα τους και φτάνοντας μέχρι τη βίαιη εκδίωξή τους από έναν χώρο ασύλου.

Η ρωγμή στο δήθεν αήττητο του κράτους και της κυβέρνησης έγινε κατορθωτή γιατί ο αγώνας αυτός είχε ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που μπορούν να λειτουργήσουν ως παράδειγμα για ολόκληρο το εργατικό και κοινωνικό κίνημα:

- Έδωσαν τη μάχη εξ αρχής ως αναπόσπαστο τμήμα του εργατικού κινήματος, ως μετανάστες εργάτες όπως οι ίδιοι είπαν, προτάσσοντας το κοινό δίκαιο του εργάτη, του άνεργου και του μετανάστη απέναντι σε εθνικές ή θρηκευτικές ταυτότητες και διαρέσεις.

- Αυτοοργανώθηκαν οι ίδιοι ως αγωνιστικό υποκείμενο, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και συνελεύσεις, τις οποίες κατάφεραν να διατηρήσουν ακόμη και στις δύσκολες συνθήκες της απεργίας πείνας.

- Ο αγώνας τους, παρά τις προσπάθειες κομμάτων, οργανώσεων και ατόμων εντός και εκτός της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης να αναλάβουν ρόλους μεσολάβησης και εκπροσώπησης, ήταν και έμεινε ως το τέλος αδιαμεσολάβητος, με τους ίδιους τους μετανάστες να αποφασίζουν για όλες τις πτυχές και την εξέλιξη του αγώνα.

- Η μάχη που έδωσαν είχε τα χαρακτηριστικά της εδώ και τώρα επιβολής με κινηματικούς όρους όλων όσων δικαιούνται, με ορίζοντα και πλαίσιο το “νομιμοποίηση όλων χωρίς προϋποθέσεις”, που αφορούσε και ενοποιούσε όλους τους μετανάστες και όχι απλά κάποιες ομάδες τους, ενάντια σε ηττοπαθείς λογικές του κινήματος που θεωρούν την αποφασιστικότητα “τυχοδιωκτισμό” και ό,τι ξεφεύγει από τα όρια του συστήματος “ουτοπικό” και “μαξιμαλιστικό”.

- Η βοήθεια της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης και του ευρύτερου κινήματος αλληλεγγύης ήταν πολύ σημαντική και, παρότι δεν κατάφερε να ξεπεράσει ορισμένα όρια, ανέδειξε τις μεγάλες δυνατότητες στήριξης αποφασιστικών αγώνων και αναμέτρησης με το κράτος και την κυβέρνηση που υπάρχουν όταν δεν κυριαρχούν λογικές καθοδήγησης και υποκατάστασης των ίδιων των αγωνιζόμενων και όταν υπάρχει θέληση και αποφασιστικότητα να πορευόμαστε μαζί με αυτούς και όχι στο όνομά τους.

Το πιο εκμεταλλευόμενο και αποκλεισμένο τμήμα εργατών της χώρας μας έθεσε με μαζικούς όρους το συνολικό θέμα της μετανάστευσης, ως κεντρική διάσταση του “κοινωνικού προβλήματος”, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης και ολοκληρωτικής επίθεσης του κεφαλαίου και του κράτους σε όλους τους όρους ζωής ντόπιων και μεταναστών. Έκαναν με αυτοθυσία αυτό που ούτε θέλει ούτε μπορεί να κάνει ο καθεστωτικός συνδικαλισμός αλλά και η Αριστερά. 

Ο αγώνας συνεχίζεται. Σήμερα που γινόμαστε βίαια όλοι «χωρίς χαρτιά», χωρίς δικαιώματα, χωρίς συμβάσεις, χωρίς μισθούς, είμαστε όλοι μετανάστες, και κάθε νίκη των μεταναστών δεν μπορεί παρά να είναι νίκη όλων μας.

Εργατική εφημερίδα ΔΡΑΣΗ

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Απάντηση των μεταναστών απεργών πείνας στην κυβερνητική κοροϊδία


Ανακοίνωση-απάντηση στην πρόταση της κυβέρνησης μετά από τη συνάντηση με τους υπουργούς:
  1. Εμείς οι απεργοί πείνας από τους χώρους απεργίας μας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και τα νοσοκομεία απορρίπτουμε ομόφωνα την πρόταση της κυβέρνησης για καθεστώς ανοχής, γιατί δεν ανταποκρίνεται στο αίτημα μας για νομιμοποίηση με ελευθερία μετακίνησης, ανανέωση με βάση την εργασία και όλα τα υπόλοιπα δικαιώματα που έχουν οι νόμιμοι μετανάστες στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
  2. Απορρίπτουμε το αίτημα του υπουργού Υγείας για μεταφορά όλων μας στα νοσοκομεία λόγω επιδείνωσης των καιρικών συνθηκών. Όπως κάνουμε εδώ και 39 ημέρες, με κρύο και πλημμύρες, συνεχίζουμε την απεργία πείνας στο κτίριο Υπατία και βέβαια υπό τις οδηγείες των γιατρών  μας θα συνεχίσουν να μεταφέρονται στα νοσοκομεία όσοι το χρειάζονται.
  3. Τονίζουμε για μια ακόμη φορά ότι η απεργία πείνας είναι δικός μας αγώνας, εμείς παίρνουμε τις αποφάσεις για όλα τα θέματα και απαιτούμε να σταματήσουν τα ψέματα και οι συκοφαντίες.

4/3/2011
Οι 300 Απεργοί Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ - ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

«Αργοσβήνω πολεμώντας»
Από το «Νερό κι Αλάτι-Ένα τραγούδι για τους 300» των Υπεραστικών

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300, ανταποκρινόμενη στην πρόταση των μεταναστών απεργών πείνας, καλεί σε διαδήλωση αλληλεγγύης την Παρασκευή 4 Μάρτη (Μουσείο, 6:00).

Την ώρα που 100 απεργοί πείνας βρίσκονται στα νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης (Τετάρτη βράδυ), η κυβέρνηση επιχειρεί να στηρίξει την πολιτικά έωλη αδιαλλαξία της με τα μόνα όπλα που της έχουν απομείνει: το ψέμα και τη συκοφάντηση. Μάταιη η προσπάθεια όμως. Αυτό το «κράτος που προσπαθεί να θριαμβεύσει με μια ατέλειωτη στριγκλιά» παρουσιάζεται ανήμπορο μπροστά στο φρόνημα και το ήθος των 300 απεργών πείνας, που αγωνίζονται με μόνο όπλο εκείνο το βασικό πυρήνα της ύπαρξης που παραμένει πάντοτε αναπαλλοτρίωτος από την εξουσία.
Κάθε μέρα που περνάει, η πολιτική χειρονομία των μεταναστών απεργών πείνας βρίσκει ολοένα και περισσότερους αποδέκτες. Ολοένα και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι αυτός ο αγώνας που συνεχίζεται 38 ημέρες τώρα στην Υπατία, το ΕΚΘ και τα νοσοκομεία, δεν είναι μόνο αγώνας ενάντια στο απαρτχάιντ που υφίστανται οι ξένοι εργάτες. Είναι αγώνας όλων των εργαζόμενων ενάντια στην οργανωμένη αθλιότητα που  στραγγαλίζει το παρόν και λεηλατεί το μέλλον.
Μένει πια στην κυβέρνηση να πάρει τις αποφάσεις τις. Ή να αποδεχτεί το αυτονόητο ή να πάρει τη δική της θέση στη βίβλο της αγριότητας.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Η πολιτική «πρόκληση» των μεταναστών



Η πολιτική «πρόκληση» των μεταναστών
Πέρα από την κυρίαρχη λογική των δικαιωμάτων...

Όσα συμβαίνουν αυτό το διάστημα γύρω από τον αγώνα των μεταναστών απεργών πείνας και τη διεκδίκηση της νομιμοποίησης για όλους χωρίς προϋποθέσεις συμπυκνώνουν το «κοινωνικό ζήτημα» της εποχής μας και αναχαράζουν τις διαχωριστικές γραμμές μέσα στην κοινωνία αλλά και σε όλους τους πολιτικούς οργανισμούς.

Αυτό που από την κυρίαρχη φιλολογία περιγράφεται ως «μεταναστευτικό πρόβλημα» δεν είναι τίποτε άλλο από την «υπερχείλιση» ενός τεράστιου πλεονάζοντος (για τα μέτρα και τους στόχους της καπιταλιστικής παραγωγής) εργατικού δυναμικού, απέναντι στο οποίο ορθώνονται τείχη πραγματικά, νομικά και ιδεολογικά, όχι μόνο από τους θεσμούς της κυριαρχίας αλλά και από τους φορείς του κατεστημένου εργατικού κινήματος και της «σύμμετρης» προς το σύστημα Αριστεράς. Οι κοινωνικές και οικονομικές καταστροφές που έχει φέρει η διείσδυση του κεφαλαίου και της αγοράς και στην τελευταία γωνιά της γης, «ξεχερσώνει» από το έδαφος και από τα μέσα της επιβίωσης δισεκατομμύρια ανθρώπους, πλάι στο ξερίζωμα από τους πολέμους και την πολιτική καταστολή.

Η κίνηση αυτού του «πλεονάσματος», που σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές ήταν αναγκαίο για να χτίσει με την υπερεκμετάλλευσή του τα διάφορα οικονομικά θαύματα της «ανάπτυξης» ανά τον κόσμο, σήμερα είναι αχρείαστη για δύο λόγους: γιατί το κεφάλαιο μπορεί να κινηθεί και να επιβληθεί με αστραπιαία ταχύτητα σε οποιονδήποτε τόπο, και γιατί το μεγαλύτερο μέρος αυτής της πλεονάζουσας εργασίας δεν μπορεί να απορροφηθεί από τη σημερινή παραγωγή καθώς είναι και η ίδια «πλεονάζουσα», με τα επίπεδα παραγωγικότητας και εκμετάλλευσης να έχουν ξεπεράσει και την πιο οργιώδη φαντασία. Επομένως, όσο η ζωή μας εξακολουθεί να εξαρτάται από την παραγωγή για την παραγωγή και από την κατανάλωση για την κατανάλωση, αυτό το πλεόνασμα θα έχει τη θέση των «αποβλήτων» της προόδου και θα αντιμετωπίζεται με την πρακτική του φρουρίου και της εγκατάλειψης.

Για να υπάρξουν αναγνώριση, ελεύθερη μετακίνηση και πλήρη δικαιώματα στους μετανάστες θα πρέπει ο σεβασμός της ζωής και η αναγνώριση κάθε ανθρώπου ως προσώπου να αποσυνδεθεί από τη βάση πάνω στην οποία θεμελιώθηκε στην αστική κοινωνία, δηλαδή από την εργασία και από την ένταξη σε ένα έθνος-κράτος. Η έννοια του πολίτη και των δικαιωμάτων του, όπως κυριάρχησε από την εποχή των αστικών επαναστάσεων, είναι σήμερα όχι μόνο ξεπερασμένη αλλά και επικίνδυνα αντιδραστική. Παρ' όλα αυτά εξακολουθεί να είναι ο απώτατος ορίζοντας του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς...

Η ανθρώπινη ζωή είναι υπεράνω συνόρων, εργασίας και κρατών, ακόμη κι αν χρειάζεται ένα έδαφος ή μια δραστηριότητα για να επιβιώσει και να δημιουργήσει. Και οι διαστάσεις που έχει πάρει η μετανάστευση στις μέρες μας μάς φέρνει διαρκώς και δραματικά αντιμέτωπους με αυτό το απωθημένο ερώτημα: είτε ο άνθρωπος έχει αυθύπαρκτη αξία, είτε αναγνωρίζεται ως άνθρωπος μόνο με τη δουλειά και την ένταξη σε ένα έθνος ή σε μια κρατική επικράτεια. Ο καπιταλισμός, και δυστυχώς μαζί του και το εργατικό κίνημα και η Αριστερά, απαντά το δεύτερο.

Κι όμως, αυτός ο αστικός γόρδιος δεσμός έχει κοπεί κάποτε στο παρελθόν: η Κομμούνα του 1871 διακήρυξε τόσο απλά ότι «όσοι κοιμούνται κάτω από τον ουρανό του Παρισιού» είναι πολίτες με ίσα δικαιώματα. Σήμερα που το κεφάλαιο πηγαίνει όπου θέλει, μεταφέροντας όπου κι αν πάει τα «δικαιώματά» του, γιατί δεν μπορεί να κάνει το ίδιο και ο κάθε άνθρωπος ανεξάρτητα από εθνικότητα, εργασία ή θρησκεία;

Και πώς μπορεί να επιβληθεί αυτό; Με μια νέα «διακήρυξη των δικαιωμάτων» κάποιας αστικής ή «εργατικής» κυβέρνησης-εξουσίας, ή με την συγκρουσιακή ανατρεπτική πράξη ενός κινήματος που θα προστατεύσει στην πράξη το πιο εκμεταλλευόμενο και αποκλεισμένο τμήμα της κοινωνίας; Πάνω στον κάβο αυτών των διλημμάτων, από τα οποία δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί κανείς λόγω της αποφασιστικής στάσης των μεταναστών απεργών πείνας, είναι που γκρεμοτσακίστηκε για άλλη μια φορά το προσδεδεμένο σε λογικές κρατικής-εθνικής προστασίας «οργανωμένο» εργατικό κίνημα και η Αριστερά των διακηρύξεων και της πρακτικής εγκατάλειψης των μεταναστών.

Ο κύβος, όμως, έχει ριφθεί. Και οι νέες διαχωριστικές γραμμές δεν μπορεί παρά να συγκροτήσουν και νέα υποκείμενα κοινότητας και αγώνα, έξω από το πλαίσιο της κυρίαρχης αντίληψης και πολιτικής των δικαιωμάτων...

Κώστας Χαριτάκης
Από το 4ο τεύχος της εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί