Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ



Αλλάζουμε τη ζωή μας

Ο τελευταίος χρόνος ίσως να ήταν από τους πιο σημαντικούς στην Ελλάδα, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη, σε ό,τι αφορά την έξαρση της αμφισβήτησης του κυρίαρχου κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Από το κίνημα των πλατειών, πριν ένα περίπου χρόνο, τις μαζικές και μαχητικές απεργίες και διαδηλώσεις μέχρι και τον περασμένο Φλεβάρη, η κοινωνία βρίσκεται στο δρόμο, δείχνοντας ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Έχει ξεκινήσει μια διαρκής αναζήτηση τρόπων έκφρασης της λαϊκής δυσαρέσκειας και οργής, αλλά και διεξόδων από το ασφυκτικό περιβάλλον στο οποίο μας έχουν φέρει τα μνημόνια και η γενικότερη πολιτική υφαρπαγής του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου (συντάξεις, υγεία, παιδεία, ασφαλιστικά ταμεία, αποταμιεύσεις) προς όφελος των ντόπιων και διεθνών αφεντικών.

Οι κινητοποιήσεις στο πεδίο της εργασίας, της παιδείας και του περιβάλλοντος, είναι πλέον καθημερινότητα. Καθώς το καθεστώς επιτίθεται σε όλα τα μέτωπα, η κοινωνία αντιστέκεται στην επιβαλλόμενη εξαθλίωση και αναζητά νέες αυτοοργανωμένες μορφές έκφρασης, δημιουργίας και αλληλεγγύης. Στο χώρο της εργασίας απαντάμε με απεργίες διαρκείας, εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης, κολλεκτίβες εργασίας, επιτροπές ανέργων και σωματεία βάσης. Στη διαχείριση της καθημερινότητάς μας δημιουργο ύμε κοινωνικά εστιατόρια, αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα, κοινωνικά ιατρεία, κινήματα χωρίς μεσάζοντες, εναλλακτικά νομίσματα. Αυτές είναι λίγες από τις δικές μας αντιδομές, στην προσπάθειά μας για κοινωνική χειραφέτηση και αυτοοργάνωση.

Στη χώρα μας τους τελευταίους μήνες, περάσαμε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, η οποία επιχείρησε να θέσει στο περιθώριο τις ζωντανές κοινωνικές διεργασίες, σε μια ύστατη προσπάθεια του συστήματος να αναπαράξει τον παραδοσιακό και ξεπέρασμένο τρόπο άσκησης της πολιτικής. Στόχος του είναι να παραμείνει η δυνατότητα διαχείρισης της ζωής των ανθρώπων, προνόμιο των αφεντικών. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η διέξοδος από την κρίση είναι θέμα των ειδικών, των ίδιων που μας έφεραν ως εδώ. Χρησιμοποιώντας εκβιαστικά ψευδή διλήμματα, όπως ευρώ ή εθνικό νόμισμα, χρεοκοπία ή μνημόνια, αστυνομοκρατία ή ανασφάλεια, εκλογές ή χάος, προσπαθούν να αποσπάσουν κοινωνική συναίνεση ενώ παράλληλα παράγουν αδικία και ακραία ανισότητα. Μας υποσχέθηκαν αλλαγή μέσα από τις εκλογές, ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούν να απορροφήσουν την κοινωνική δυσαρέσκεια και να αποκαταστήσουν στη συνείδηση του κόσμου την χαμένη ''νομιμοποίηση'' του κοινοβουλευτισμού. Κράτος και αφεντικά συσπειρώνονται ενάντια σε διαδηλώσεις, καταλήψεις, επιτίθενται σε αυτοδιαχειριζόμενα στέκια, καταστρατηγούν τα δικαιώματά μας. Καλλιεργούν κλίμα φόβου ενάντια στους μετανάστες, οι οποίοι ήταν πάντα ο εύκολος στόχος, κάθε φορά που το κράτος ήθελε να διχάσει και να αποπροσανατολίσει την κοινωνία. Σε αυτή τους την πολιτική έχουν, όπως είχαν πάντοτε, την αγαστή συνεργασία των ΜΜΕ, τα οποία καλλιεργούν συνεχώς το φόβο και την ανασφάλεια.

Η πραγματικότητα, όμως, για τον κόσμο της εργασίας δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες. Η γενικευμένη επισφάλεια, η ανεργία που ιλιγγιωδώς αυξάνεται, οι χιλιάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες που παραμένουν απλήρωτοι για μήνες και το καθεστώς τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς, αποτελούν τη σύγχρονη καθημερινότητα. Όλοι έχουμε αντιληφθεί ότι η λύση στα προβλήματα αυτά μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από τους ίδιους τους εργαζόμενους, οι οποίοι με ακηδεμόνευτους και αδιαμεσολάβητους αγώνες θα μπορέσουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.

Ένας άλλος κόσμος είναι ήδη εδώ

Σε αυτή την προσπάθεια δεν είμαστε μόνοι. Παντού στον κόσμο οι λαοί εξεγείρονται και στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης. Γνωρίζουμε καλά ότι το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, είναι παγκόσμιο. Το ίδιο μοντέλο που εφαρμόζεται τώρα στην Ελλάδα, έχει εφαρμοστεί πριν λίγα χρόνια στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και θα εφαρμοστεί και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, αν από κοινού δεν το σταματήσουμε. 

Για αυτό το λόγο είναι απαραίτητος ο συντονισμός και η σύμπραξη με τα κινήματα στις άλλες χώρες, ώστε να μπορέσουμε να ανταλλάξουμε εμπειρίες, αλλά κυρίως να μπορέσουμε να οργανώσουμε κοινές δράσεις. Χρειάζεται τώρα να καταρρίψουμε και τους διαχωρισμούς περί δήθεν καλών και εργατικών βορείων και τεμπέληδων και διεφθαρμένων νοτίων ή κακών γερμανών, οι οποίοι χρησιμοποιούνται από την εξουσία για να παραπλανήσουν τους εργαζόμενους, στις υπόλοιπες χώρες, δημιουργώντας ένα νέο κύμα ξενοφοβίας. Σε αυτόν το νέο τύπο λαϊκισμού συμβάλλουν κομμάτια τόσο της δεξιάς, όσο και της αριστεράς, αποσιωπώντας το γεγονός ότι το μνημόνιο αποτελεί στρατηγική επιλογή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Σε αυτή την προσπάθεια, θα πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να ενισχύσουμε και να αναδείξουμε όλα τα χειραφετητικά εγχειρήματα της εποχής μας. Να πάρουμε ακόμη περισσότερες πρωτοβουλίες μέσα από τις οποίες θα ανακτήσουμε τον έλεγχο της ζωής και της καθημερινότητας μας. Όλα όσα δημιουργούνται από εμάς για εμάς, δεν είναι μόνο η άμυνά μας, αλλά το ζωντανό παράδειγμα του κόσμου στον οποίο θέλουμε να ζήσουμε.

Το κύριο άρθρο του 8ου τεύχους

Τα περιεχόμενα του 8ου τεύχους:

- Η μικροπολιτική της εξουσίας

- Edirotial: Ας τους διευκολύνουμε να καταποντιστούν


- Αντίο σύντροφε Σάββα


- Η άποψή μας: Αλλάζουμε τη ζωή μας – Ένας άλλος κόσμος είναι ήδη εδώ


- Ας καταλάβουμε την Ευρώπη! Αυτόνομες αντιδομές πέρα από το έθνος-κράτος και τη φυλακή της Ε.Ε. - Του Κώστα Χαριτάκη


- Μισθωτή σκλαβιά, επισφάλεια, ανεργία: Άμεση κοινή δράση για τις ανάγκες μας – Ε.Π., μέλος του ΣΩΒΑ


- Για την απεργία των ναυτικών – Της Μάγδας Μάντζου


- Κατάληψη και αντίσταση: Το παράδειγμα του νοσοκομείου Κιλκίς και οι προοπτικές αυτοδιαχείρισης – Της Λέτας Ζωτάκη, προέδρου της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Κιλκίς


- Ανάπτυξη της κοινωνίας ή αύξηση του ΑΕΠ; Της Μαριάννας Χούσου


- Ανανεώνοντας το πρόταγμα της αυτονομίας μέσα από αλληλέγγυες συλλογικές πρακτικές επιβίωσης – Του Σταύρου Σταυρίδη, καθηγητή ΕΜΠ


- Ανεργία και άγρια εκμετάλλευση για να σωθεί το σύστημα – Της Μαρίας Γερογιάννη


- Η παιδεία ως πράξη απελευθέρωσης – Της Νατάσσας Ντεμίρη, δασκάλας


- Κατάργηση κλαδικών ΣΣΕ: Ήττα της εργατικής τάξης ή πρόκληση για μια άλλη προοπτική κοινωνικής χειραφέτησης; Της Έφης Πανοτοπούλου, εργαζόμενης στην Interlingua

- Αύρα ελευθερίας και αγώνα. Για μια ζωή που να την ορίζει η κοινωνία – Του Θοδωρή Θεοδωρόπουλου

- Συστηματική καλλιέργεια του μιλιταρισμού με εθνοφυλακή-λέσχες εφέδρων – Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση

- Anonymous: Δεν είμαστε η αιτία, αλλά το σύμπτωμα μιας σάπιας κοινωνίας

- Το κοινό έχει γίνει ο τόπος της εκμετάλλευσης – Των Μάικλ Χαρντ και Αντόνιο Νέγκρι

1 σχόλιο:

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΜΠΟΣ είπε...

Neogermanismus:
Der neue Albtraum Europas?
(Der Dekalog der Griechen)

Dr. Kostas Lampos
http://www.lefthumanism.blogspot.com.
prodial21@gmail.com,


Die Menschen haben sich schon früh dafür entschieden in Gruppen bzw in Kommunen und später in Gesellschaften zusammen zu leben, um ihren Nachteilen und Schwächen durch die Vereinigung ihrer Logik, Körper- und Vorstellungskraft, sowie auch ihrer Intelligenz, ihres Verstandes, ihres Wissens und ihrer Geschicklichkeit, d.h. durch die Vereinigung ihrer Humanität[1] entgegenzukommen, mit dem bewussten Ziel, sowohl ihr Überleben zu sichern, als auch sich ein besseres Leben leisten zu können. Dementsprechend haben auch die Gesellschaften als menschliche Gebilde funktioniert und sind zu Staaten und die Staaten zu Staatsunionen zusammengekommen, damit alle Völker besser und friedlich im Rahmen einer konstruktiven und humanistischen Zivilisation zusammenleben können. Individuelle, separatistisch kollektive, Klassen- und Staatsinteressen haben zwar oft das soziale Ziel verfälscht und das Vorwärtsschreiten der Gesellschaften bzw. der Menschheit in die Irre geleitet, gebremst und verzögert, es ist ihnen aber niemals gelungen, den langen Marsch der Menschheit zur sozialen Gleichheit total zu vereiteln.

In etwa so ist auch die Europäische Union, auf Grund der inneneuropäischen Antagonismen, der imperialistischen Kriegs- und Bürgerkriegskatastrophen entstanden und trotz ihrer Widersprüche und Gegensätze, d.h. ihrer Geburtsstrapazen, hat sie schon ein paar mutlose Schritte in Richtung der Vereinigten Staaten Europas, aber leider zu Lasten der europäischen Völker gemacht. Der Grund dafür ist sicherlich der real existierende Kapitalismus, nämlich der Nationalkapitalismus, und vor allem der deutsche Hegemonismus, d.h. der Neogermanismus, welcher sich wie ein Nachfolger des Nationalsozialismus gebärdet und somit feindlich gegenüber kleineren Nationen und unterdrückten Klassen und Volksschichten steht.
Die EU steht heute vor einem kritischen Kreuzweg, eventuell dem wichtigsten ihrer Geschichte: Der eine Weg ist der des europäischen Kapitals unter der Führung des deutschen Kapitals und der Strategie der neoliberalen Globalisierung des hegemonialen Kapitals. Und so ist die Ideologie des Neogermanismus die Zwilligs-Ideologie des Amerikanismus und des neuliberalen Globalismus[2], wobei alle mit dem Ziel der Vollendung der kapitalistischen Barbarei verbunden sind. Der andere Weg ist der der Umwandlung der EU zu einer antikapitalistisch orientierten und rekonstruierten EU der Voelker ............. SEE MORE
http://www.lefthumanism.blogspot.com.