ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΜΑΤ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας 11/05/2011 ώρα 21:10

ΕΠΙΣΗΜΟ ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ο τραυματίας Καυκάς Ιωάννης ετών 31 προσεκομίσθη στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ γύρω στις 14.45, μετά από αναφερόμενο ξυλοδαρμό.

Η κλινική εξέταση ανέδειξε εξωτερικά τραύματα στο κρανίο, κυρίως δεξιά και ωτορραγία σύστοιχα. Παρουσίαζε σταδιακή έκπτωση του επιπέδου συνείδησης, και μέχρι την ολοκλήρωση της παροχής πρώτων βοηθειών παρουσίασε κώμα με συνοδό ανισοκορία και χρειάστηκε να διασωληνωθεί επειγόντως.

Ο απεικονιστικός έλεγχος με επείγουσα αξονική τομογραφία εγκεφάλου ανέδειξε κατάγματα κρανίου και εκτεταμένο επισκληρίδιο αιμάτωμα δεξιού ημισφαιρίου, με αξιόλογη παρεκτόπιση της μέσης γραμμής του εγκεφάλου.

Οδηγήθηκε επειγόντως στο χειρουργείο όπου υποβλήθηκε σε κρανιοτομία για αφαίρεση του αιματώματος, αποσυμπίεση του εγκεφάλου και ανάσχεση της αιμορραγίας. Η επέμβαση ήταν επιτυχής. Ο ασθενής νοσηλεύεται στην μονάδα εντατικής θεραπείας υπό φαρμακευτική καταστολή και μηχανικό αερισμό.

Παρά την σχετική σταθεροποίηση η κατάσταση παραμένει κρίσιμη.


Το ανακοινωθέν υπογράφουν:

Ο Διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας και συντονιστής Διευθυντής της Β’ Χειρουργικής Κλινικής Σταμάτιος Πίνης

Ο θεράπων Ιατρός επιμελητής Α’ της Νευροχειρουργικής Κλινικής Παναγιώτης Παπανικολάου

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ

Κέντρα Αγώνα και Δράσης παντού! 

Η σφοδρή επίθεση κράτους και κεφαλαίου προς τον κόσμο της εργασίας, που το αποτέλεσμά της είναι η τωρινή κρίση, αναπαράγεται και εδραιώνεται λόγω της έλλειψης επαναστατικής κοινωνικής πρότασης και κινήματος.

Με δεδομένο ότι για την Αριστερά η επαναστατική ανατρεπτική λύση και απάντηση είναι ανύπαρκτη ή με ονειρώξεις μετατίθενται σε ένα αβέβαιο μέλλον, όπου η γη της επαγγελίας και ο επαναστατημένος άνθρωπος θα δημιουργηθούν αυτόματα σε μια νύχτα, όχι φυσικά για την κατάκτηση της ελευθερίας, αλλά για την κατάκτηση της εξουσίας, που θα εδραιώσει μια νέα κρατική κυριαρχία και μια νέα καταπίεση, η επαναδιατύπωση της προβληματικής για ένα απειλητικό επαναστατικό εργατικό και κοινωνικό κίνημα είναι ιδιαίτερα επιτακτική και επίκαιρη.

Προτεραιότητα ενός τέτοιου κινήματος είναι η δημιουργία εργατικών και κοινωνικών αντιθεσμών-Κέντρων Αγώνα, Δράσης, και Αντιπληροφόρησης που ανταποκρίνονται περισσότερο στο χαρακτήρα και στις απαιτήσεις των κοινωνικών και εργατικών αγώνων της εποχής μας, γιατί τοποθετούνται πάνω και ενάντια στον ιεραρχικό συγκεντρωτισμό των κομμάτων, στα καθεστωτικά συνδικάτα, ως η πιο θεμελιώδης μορφή αδιαμεσολάβητης λαϊκής έκφρασης και θέλησης των ίδιων των εργαζομένων.

Συγκεκριμένα, το εργατικό και κοινωνικό Κέντρο Αγώνα, Δράσης και Αντιπληροφόρησης θα αποτελεί ένα αντιϊεραρχικό σώμα εργασίας που αποφασίζει και εκτελεί τις αποφάσεις (εκτελεστικό και αποφασιστικό), κόντρα στις εξουσιαστικές σχέσεις αυτών που αποφασίζουν (κράτος, κόμματα, καπιταλιστές, καθεστωτικά συνδικάτα) και αυτών που εκτελούν (εργαζόμενοι, αποκλεισμένοι, μετανάστες, νεολαίοι). Ενάντια δηλαδή στις σχέσεις κυριαρχίας και εξουσίας διευθυνόντων-διευθυνόμενων, καταπιεστών-καταπιεζόμενων, εκμεταλλευτών- εκμεταλλευόμενων.

Το εργατικό και κοινωνικό Κέντρο Δράσης, Αντιπληροφόρησης και Αγώνα αποτελεί τη λειτουργική δύναμη της διαδικασίας της κοινωνικοποίησης και της επιτιθέμενης δράσης. Συμβάλλει στη δημιουργία και διάρθρωση νέων μαχητικών εργατικών και κοινωνικών αγώνων στη βάση των αναγκών, των επιθυμιών και του επαναστατικού γίγνεσθαι. Στοιχεία του είναι η συλλογική και ατομική αυτενέργεια και χειραφέτηση. Προσανατολισμός του το κοινό συμφέρον, όχι το ατομικό βόλεμα. Μέτρο του είναι η κοινωνία, όχι το κράτος, το κεφάλαιο και η εξουσία. Σκοπός του είναι η κοινωνική και εργατική απελευθέρωση και χειραφέτηση. Να πάρουν δηλαδή οι εργαζόμενοι και η κοινωνία τους αγώνες και την υπόθεση στα χέρια τους. Ώστε με την προώθηση ανώτερων μορφών πολιτικοποίησης, συμμετοχής, συναπόφασης, μαχητικότητας και με λογικές αυτοοργάνωσης, αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, αντιϊεραρχικής οργάνωσης των αγώνων, να συμβάλλουμε στην επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας και της ζωής από όλους εμάς, για εμάς και με τα δικά μας χειραφετημένα μέσα, που θα συνενώνουν ανέργους, επισφαλείς εργαζόμενους, εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, μετανάστες, νεολαίους, πέρα κι έξω από τη σφαίρα επιρροής κράτους και κεφαλαίου.


   Από το πρωτοσέλιδο του 5ου τεύχους της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί 

Κινητοποίηση καθηγητών του ομίλου Interlingu​a - Δευτέρα, 11:00 π.μ., στην Κάνιγγος 17

Η εργοδοσία και τα αφεντικά, με τις ευλογίες των κυβερνήσεων και τις εντολές του ΔΝΤ, σπέρνουν τον πανικό και προσπαθούν να πλήξουν την αξιοπρέπειά μας δημιουργώντας στρατόπεδα σκλαβιάς και να μας τρομοκρατήσουν επικαλούμενοι την ανεργία και την οικονομική κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν και συντηρούν, ώστε να σκύβουμε το κεφάλι και να δεχόμαστε τις όποιες εργασιακές συνθήκες μεσαιωνικού χαρακτήρα μάς προτείνουν. Μας εκβιάζουν βασιζόμενοι στους θεσμούς της εξουσίας, που ανέκαθεν εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της εργοδοσίας, και προσπαθούν να καταστείλουν τους αγώνες των εργαζομένων.

Σε ένα τέτοιο καθεστώς τρομοκρατίας και ομηρίας κρατάει ο όμιλος Interlingua εδώ και έξι μήνες εμάς, τους καθηγητές και τις καθηγήτριές του. Αποβλέποντας αποκλειστικά στο προσωπικό τους συμφέρον και επιδεικνύοντας ανάλγητη συμπεριφορά απέναντί μας, τα στελέχη της Interlingua αρνούνται να καταβάλουν δεδουλευμένους μισθούς πολλών μηνών, καθώς και το Δώρο Χριστουγέννων και Πάσχα. Η διοίκηση έλεγε ψέματα ορίζοντας προθεσμίες πληρωμής τις οποίες ποτέ δεν τήρησε και ποτέ δε σεβάστηκε. Ύστερα από πολλές άκαρπες συναντήσεις και παρά τις υποσχέσεις τους και το λόγο της τιμής τους ότι το θέμα θα τακτοποιόταν, η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε. Τα στελέχη της επιχείρησης μας έκαναν πόλεμο νεύρων απειλώντας μας ότι αυτή είναι η πολιτική της σχολής και όποιος δε συμφωνεί με αυτούς τους όρους της εργασίας μπορεί να παραιτηθεί. Ως ωρομίσθιοι δεν έχουμε συγκεκριμένο μισθό και έφτασαν σε σημείο να αμφισβητήσουν τις ώρες που δηλώναμε και τις υπογραφές των σπουδαστών που υπάρχουν για κάθε ώρα μαθήματος. Μας δήλωσαν ότι θα συνάψουν ατομικές συμβάσεις καταργώντας αργίες και δώρο Χριστουγέννων και Πάσχα και όποιος δε συμφωνεί με αυτό μπορεί να αποχωρήσει. Μας οφείλουν τα ένσημα από τον Οκτώβριο του 2010, με αποτέλεσμα τόσο εμείς όσο και τα προστατευόμενα μέλη των οικογενειών μας να κινδυνεύουμε να στερηθούμε, εκτός των άλλων, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Οι καθηγητές και οι καθηγήτριες της Interlingua, έχουμε προβεί από τις 15 Απριλίου 2011 σε επίσχεση εργασίας διεκδικώντας μισθούς και δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα. Αντί η εργοδοσία να συνετιστεί, προχώρησε στην «αναπλήρωση μας» με άλλους ανυποψίαστους συναδέλφους. Επίσης κάναμε καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας και η υπόθεσή μας θα συζητηθεί στις 24 Μαΐου 2011. Ευελπιστούμε ότι οι εργοδότες θα είναι παρόντες.

Η υπόθεσή μας είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων. Γι' αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να απαντήσουμε με γενικευμένη ανυπακοή και να μην επιτρέψουμε σε κανένα εργοδότη/επιχειρηματία να αποφασίζει για τη ζωή μας εκμεταλλευόμενοι το εκπαιδευτικό μας έργο.

Καλούμε συλλογικότητες, σωματεία και καθηγητές να συμπαρασταθούν στο δίκαιο αγώνα μας, ώστε να μην αφήσουμε κανένα εργοδότη/αφεντικό να μας λυγίσει. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε πιο δυνατοί από αυτούς, εφόσον είμαστε ενωμένοι και αλληλέγγυοι.

                                       ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΤΟΥ ΟΜΙΛΟΥ INTERLINGUA

Αναδιάρθρωση της ζωής, όχι του χρέους

Πέρα από τη ...λογιστική Αριστερά της δραχμής ή του ευρώ

Τα απανωτά κύματα σαρωτικής επίθεσης σε όλους τους όρους εργασίας και ζωής δεν αφήνουν πια καμιά αμφιβολία: δεν πρόκειται για έναν «εφιάλτη» από τον οποίο μπορούμε να ξυπνήσουμε ένα ωραίο πρωί, μια παροδική κατάσταση από την οποία μπορούμε να απεμπλακούμε με κάποιες, έστω, «απώλειες». Στην πραγματικότητα, οικοδομείται ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς, που ...έρχεται για να μείνει ακόμη κι αν η «κρίση» παρέλθει κάποια στιγμή. Πρόκειται για ένα καθεστώς λεηλασίας της κοινωνίας και των δημόσιων αγαθών, ριζικής υποβάθμισης της εργασίας σε μια κατάσταση «δουλοπαροικίας», απόρριψης και αποκλεισμού ενός μεγάλου μέρους εργαζομένων, μισοεργαζομένων, ανέργων και μεταναστών, καθολικής εμπορευματοποίησης κάθε πτυχής της ζωής, ανεπίστρεπτης καταστροφής του περιβάλλοντος, διαρκούς επιτήρησης, ελέγχου και καταστολής.

Στην ουσία, και τα δύο βάθρα του μεταπολεμικού καπιταλισμού, η έννοια του πολίτη με τα εγγυημένα τυπικά πολιτικά δικαιώματα και η έννοια του εργαζόμενου με τους εγγυημένους όρους αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης, σαρώνονται από την προσπάθεια του κεφαλαίου και του κράτους να ανασυστήσουν την εκμετάλλευση και την κυριαρχία πέρα από κάθε κοινωνικό και φυσικό όριο και φραγμό. Το «κοινωνικό συμβόλαιο» εμφανίζεται πλέον γυμνό, χωρίς το περιτύλιγμα της ελεύθερης δήθεν σύμπραξης, ως αυτό που είναι κάθε αστικό συμβόλαιο: ωμή ισχύς, εξαναγκασμός, βία και επιβολή του ισχυρού. Τα αφεντικά αγοράζουν εργασία όπως θέλουν, όπου θέλουν, για όσο θέλουν. Το κράτος δεν εγγυάται τίποτα, παρά μόνο ότι η θέληση των αφεντικών θα είναι νόμος.

Αυτή η «απομάγευση» της δημοκρατίας και της εργασίας μάς φέρνει αντιμέτωπους με μια κατάσταση όπου δίπλα στην κατάρρευση των υλικών όρων της ζωής καταρρέει και το συμβολικό σύμπαν που μέχρι σήμερα τροφοδοτούσε την ομαλή ένταξη στους καπιταλιστικούς μηχανισμούς αναπαραγωγής της ζωής και της κοινωνίας. Η ανάπτυξη γίνεται, από όνειρο κοινωνικής και καταναλωτικής ανέλιξης, ο προθάλαμος της κατάρρευσης. Η εργασία γίνεται, από μέσο ανεκτής επιβίωσης και βελτίωσης της κοινωνικής θέσης, σκλαβιά που δεν εξασφαλίζει ούτε καν την επιβίωση, και επιπλέον δεν υπάρχει πια για όλους. Η δημοκρατία και οι αντιπροσωπευτικοί θεσμοί γίνονται, από τρόπος ελέγχου και επηρεασμού της εξουσίας, στεγανοί μηχανισμοί ολοκληρωτικής επιβολής. Δεν υπάρχουν πια «προσχήματα».

Οι μόνοι που εξακολουθούν να ...τηρούν τα προσχήματα και να τα παίρνουν ακόμη σοβαρά είναι το εργατικό κίνημα και η Αριστερά. Μιλούν ακόμη για επιστροφή σε μιαν ειδυλλιακή κατάσταση όπου (είτε μέσω μιας αντινεοφιλελεύθερης ΕΕ, είτε μέσω της εξόδου από την ΕΕ και της επιστροφής στη δραχμή, είτε μέσω της λαϊκής εξουσίας-οικονομίας) ο καπιταλισμός θα ξαναφορέσει τα καλά ρούχα της «ανάπτυξης», της «εργασίας για όλους» και της «δημοκρατίας». Υιοθετούν την κυρίαρχη αφήγηση για την κρίση (λέγοντας ότι είναι κρίση ανταγωνιστικότητας, κρίση υπερτροφίας του χρηματιστικού και τραπεζικού κεφαλαίου εις βάρος του παραγωγικού, κρίση αποδιάρθρωσης της παραγωγικής βάσης της χώρας, κ.λπ.) και σπεύδουν να προτείνουν τρόπους για να ενισχυθεί το «εθνικό» κεφάλαιο (με την επιστροφή στη δραχμή θα ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα, με εθνικοποιήσεις και παραγωγικές επενδύσεις θα ενισχυθεί η παραγωγική βάση της χώρας, κ.λπ.). Αναζητούν αντιμνημονιακά «εθνικά μέτωπα» απέναντι στην «ξένη κατοχή», τη στιγμή που κατοχή έχει κάνει ο εθνικός ΣΕΒ στην κοινωνία, τα ελληνικά ΜΑΤ στην Κερατέα, οι ελληνικές τράπεζες στα Βαλκάνια και ο ελληνικός στρατός στις χώρες επέμβασης του ΝΑΤΟ... Όσο δε για το ζήτημα του χρέους, η Αριστερά, πάντα ...λελογισμένη, συστήνει επιτροπή λογιστικού ελέγχου, για να εξακριβώσει πόσο ακριβώς είναι το απεχθές και πόσο είναι το δίκαιο. Το ότι θα το πληρώσουμε, προφανώς θεωρείται δεδομένο...

Έτσι, ενώ ο καπιταλισμός επιχειρεί μια επανεκκίνηση ανασυγκροτώντας σε νέες, πιο βάρβαρες, βάσεις τις συνολικές συνθήκες συσσώρευσης και αναπαραγωγής του, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα παραμένουν δέσμια ενός κοινωνικού φαντασιακού συγκροτημένου στην προηγούμενη εποχή, στον ορίζοντα, δηλαδή, των διεκδικήσεων κρατικής προστασίας και αναδιανομής του πλούτου. Την ίδια στιγμή που το κράτος είναι ο βασικός οργανωτής και διεκπεραιωτής της αντικοινωνικής αναδιάρθρωσης, αυτοί ζητούν να τα πάρει όλα στα χέρια του το κράτος! Και την ίδια στιγμή που εκτυλίσσεται η μεγαλύτερη ιστορικά αναδιανομή πλούτου από τους πολλούς στους λίγους, αυτοί ζητούν απλώς πίσω ένα μέρος από τα κλεμμένα!

Όμως η θηλιά του κεφαλαίου και του κράτους πάνω στο κοινωνικό σώμα δεν μπορεί να χαλαρώσει, μπορεί μόνο να αφεθεί να μας στραγγαλίσει ή να κοπεί. Η μεγαλύτερη δύναμη που διαθέτει αυτή η θηλιά είναι η απόλυτη εξάρτηση της ζωής μας από την αγορά, το χρήμα, την ιδιοκτησία και το κράτος. Η ασφυξία δεν θα επέλθει από την καταστολή, αλλά από την αδυναμία μας να οργανώσουμε και να φανταστούμε την ικανοποίηση των αναγκών και των επιθυμιών μας με άλλους τρόπους από αυτούς που μας μετατρέπουν καθημερινά σε πειθήνιους εργαζόμενους, μαζικούς καταναλωτές, ναρκωμένους τηλεθεατές και υπηκόους-ψηφοφόρους, δηλαδή σε «δωρητές» πλούτου και δύναμης προς τους πάνω.

Η θηλιά, επομένως, δε θα κοπεί με μια ...έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα ή από μια νέα εξουσία, αλλά οργανώνοντας την απεξάρτησή μας από την κυριαρχία των εμπορευμάτων και της μεγα-μηχανής του κράτους, ανοικοδομώντας τη ζωή μας με τα δικά μας ανεξάρτητα μέσα, με κοινότητες αγώνα, αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, ελευθερίας και συνεργατικής δημιουργίας. Υπερασπιζόμενοι τα «κοινά», απελευθερώνοντάς τα από τις περιφράξεις της ιδιοκτησίας και της εξουσίας, επαναδημιουργώντας τα συλλογικά και ισότιμα ως ελεύθερα δημόσια αγαθά για όλους. Ας κινηθούμε σήμερα σε αυτό το δρόμο, κάνοντας τη χειραφέτηση τρόπο ζωής· καμιά φωτισμένη «στρατηγική» και «τακτική» ας μην περιμένουμε να μας σώσει...

Κώστας Χαριτάκης

Από το 5ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2011

Νέο τεύχος της εφημερίδας

ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΕΣ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ ΜΑΣ

Να ανατρέψουμε το καθεστώς της βίας και της εκμετάλλευσης

«Επαναλαμβάνω ότι είμαι εχθρός της τάξης που επικρατεί σήμερα και επαναλαμβάνω ότι θα την πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις όσο μπορώ ακόμα να ανασαίνω... Σας απεχθάνομαι! Απεχθάνομαι την τάξη σας, τους νόμους σας, την εξουσία σας που στηρίζεται στη βία. Κρεμάστε με γιαυτό!» (ΛΟΥΙΣ ΛΙΝΓΚ, αναρχικός εργάτης του Σικάγο, καταδικάστηκε σε θάνατο)


Από την Αίγυπτο, την Τυνησία, το Μπαχρέιν, τη Συρία, τη Λιβύη, μέχρι το Λονδίνο εκατομμύρια καταπιεσμένοι, εργαζόμενοι και νέοι αμφισβητούν, διαδηλώνουν και εξεγείρονται, ενάντια στα καθεστώτα της εκμετάλλευσής τους, αρνούμενοι να αποδεχθούν την απολυταρχία και το δεσποτισμό των ντόπιων και υπερεθνικών ελίτ και τη συνεχιζόμενη εξαθλίωσή τους. Με τις ίδιες τους τις ζωές ξαναγεννούν τις ελπίδες για τη δυνατότητα στην εποχή μας να γίνουν πράξη τα απελευθερωτικά οράματα ως επίδικα του τώρα, οι καθημερινές ανατροπές ως αναγκαιότητα για το χειραφετημένο μέλλον.

Η βαθιά συστημική κρίση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού βρίσκει την εργαζόμενη πλειοψηφία -ελλήνων και μεταναστών- αντιμέτωπη με μια ολοκληρωτική επίθεση της άρχουσας τάξης, των πολιτικών της εκπροσώπων και των διεθνών της συμμάχων, για την ανασυγκρότηση των άμεσων και στρατηγικών της επιλογών. Η πρωτοφανής λεηλασία της εργασίας προς όφελος μιας μόνιμης αναδιανομής υπέρ του κεφαλαίου φτωχοποιεί και στέλνει στο περιθώριο μεγάλα τμήματα εργαζομένων και νεολαίων, στο όνομα της αποτροπής μιας «εθνικής χρεωκοπίας», με προαπαιτούμενο την καπιταλιστική ανάπτυξη με κινέζικο πρόσημο και την υποταγή της κοινωνίας στους κατασταλτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς της εξουσίας.

Το διαρκώς αναθεωρούμενο μνημόνιο Τρόικας, κυβέρνησης, αφεντικών, σπέρνει το φόβο για το πετσόκομμα στα εναπομείναντα πενιχρά εισοδήματα των μισθών, το ξεχαρβάλωμα στις εργασιακές σχέσεις, τον εφιάλτη της ανασφάλειας. Η ασυδοσία των αφεντικών φέρνει τον εκβιασμό για μεσαιωνικού τύπoυ συμβάσεις εργασίας, τα καθεστωτικά ΜΜΕ την αποχαύνωση και την υποταγή, οι πραιτοριανοί του κράτους τον τρόμο για την αποτροπή των εξεγέρσεων που έρχονται.

Με το συνδικαλισμό της συνδιαχείρισης να στέκεται ανάχωμα στις εκρήξεις των αγώνων, τα εκφυλισμένα όργανά του να ενισχύουν την αναποτελεσματικότητα και την αναμονή, την Αριστερά της υπευθυνότητας και των ποσοστών να «οργανώνει» λογιστικούς ελέγχους και λαϊκές οικονομίες, η γενικευμένη απόγνωση και η κοχλάζουσα αγανάκτηση ψάχνει δρόμους έκφρασης στα μονοπάτια της αυτοοργάνωσης, στον αγώνα της Κερατέας, του δεν πληρώνω στους δρόμους, στις συνελεύσεις, επιτροπές και καταλήψεις, στους ανεξάρτητους αγώνες στους χώρους δουλειάς, στην αναγκαιότητα των μορφών αυτοδιαχείρισης της ζωής, για την κατάκτηση του τώρα σαν προοπτική για το επαναστατικό αύριο.

Μπορούμε να τους νικήσουμε!
Με την παρακαταθήκη της εξέγερσης του Δεκέμβρη, το πάθος των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων, την οργή των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων και νεόπτωχων, που δημιουργεί το σύστημα της λεηλασίας και της ταξικής κυριαρχίας, ας υψώσουμε αντεπίθεση μαζικής και γενικευμένης ανυπακοής παντού, έξω και κόντρα στους θεσμούς του καθεστώτος της βίας -κόμματα εξουσίας, κατασταλτικούς μηχανισμούς, κρατικά και εργοδοτικά συνδικάτα, τις διαμεσολαβήσεις, τις δομές και τα όργανα- που εξουσιάζουν τη ζωή και το είναι μας.

Να οικοδομήσουμε αδελφικούς δεσμούς με τους κατατρεγμένους εργάτες μετανάστες στη βάση της αλληλεγγύης και των μορφών ταξικής συνοχής ενάντια στις κυρίαρχες λογικές του αποκλεισμού και της εξαίρεσης.
Για έναν κόσμο δίχως σύνορα. Για μια ζωή χωρίς αφέντες.


Χειραφετημένη σύγκρουση και επίθεση απέναντι στο καθεστώς
Για τους εργαζόμενους που ζουν κάτω από την εξουσία του καπιταλισμού, οι διαθέσεις τους χαρακτηρίζονται ολοένα και πιο πολύ απ’ τον κυνισμό και την απελπισία και είναι φοβερά επικίνδυνες για όλες τις αποχρώσεις της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Στο πλαίσιο αυτό, η επαναδιατύπωση της προβληματικής για ένα απειλητικό επαναστατικό εργατικό και κοινωνικό κίνημα είναι ιδιαίτερα επιτακτική και επίκαιρη. Προτεραιότητα της οποίας είναι η δημιουργία των δικών μας εργατικών και κοινωνικών χειραφετημένων μέσων, ανεξάρτητων από κράτος και κεφάλαιο, που θα προσδιορίζουν τις δικές μας αυτοτελείς ανάγκες, τις δικές μας επιδιώξεις, τις δικές μας επιθυμίες.

Προτεραιότητα είναι το τι ΕΜΕΙΣ θέλουμε, τι περιμένουμε, ποιους σκοπούς έχουμε ως εργαζόμενοι, που διαμορφώνουμε και οικοδομούμε αυτόνομα και ανεξάρτητα πεδία κοινωνικού μετασχηματισμού -φορείς εργατικής και κοινωνικής αντιεξουσίας, πέρα και έξω από την επικράτεια του κράτους και του κεφαλαίου-, τις δικές μας «καταστάσεις ζωής», πολιτισμού, αλληλεγγύης και συνεργασίας σε μια κοινωνία της οποίας ο προσανατολισμός είναι πολύ διαφορετικός απ’ αυτόν που έως σήμερα γνωρίσαμε.

Κοινή διαπίστωση είναι ότι οι αγώνες διαχέονται και κομματιάζονται σ` ένα πλήθος από μερικούς συντεχνιακούς αγώνες από τον καθεστωτικό συνδικαλισμό, ενώ, από την άλλη πλευρά, ο πολιτικός αγώνας διεξάγεται όχι από τους ίδιους τους εργαζόμενους μέσα από τη συλλογική δράση, αλλά μέσω της αντιπροσωπευτικής οδού και των πολιτικών ιερατείων.

Μ’ αυτό το δεδομένο πρέπει να προχωρήσουμε από την άρνηση όλων των μηχανισμών ενσωμάτωσης-εκπροσώπησης στη δημιουργία ανοιχτών εργατικών δομών δράσης, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες για όλους τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους μετανάστες, που ο σκοπός τους θα είναι να ενοποιούν τις αντιστάσεις των εργαζόμενων, ελλήνων και μεταναστών (δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, επισφαλών, ελαστικά απασχολούμενων, κλπ.) με κοινές απαιτήσεις. Υλοποιώντας τον αντικυριαρχικό συντονισμό των αγώνων και της δράσης, μέσω ενιαίων εργατικών κοινωνικών συνελεύσεων βάσης, σε κέντρα αγώνα και δράσης εργαζομένων. Οικοδομώντας, παράλληλα, πρακτικές έμπρακτης αλληλεγγύης σε αγώνες που ξεσπούν και συντονίζοντας τη συσπείρωση των εργαζομένων και ένα ευρύτερο μάχιμο δυναμικό που υπάρχει σε διάφορους χώρους και περιοχές.

Σήμερα ένας ολόκληρος κύκλος πάλης έκλεισε και ένας νέος καινούριος κύκλος πρέπει να ανοίξει, ώστε να διερευνηθούν και επιθετικές μορφές πάλης και σύγκρουσης απέναντι στο καθεστώς, που θα αυξάνουν τις συμμετοχικές διαδικασίες για τη χειραφέτηση και απελευθέρωση. Γιατί η πραγματική βελτίωση της θέσης του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας θα προκύψει μόνο από ένα απειλητικό και επικίνδυνο εργατικό κοινωνικό κίνημα χειραφέτησης που θα μετατρέψει την κρίση σε κρίση συνολικής αμφισβήτησης και ανατροπής του καθεστώτος, εφόσον αντιλαμβανόμαστε πλέον ότι δεν υπάρχει καμιά επιστροφή στην προ της κρίσης κατάσταση. Ως το πραγματικό αντίπαλο δέος απέναντι στην καθεστωτική νομιμότητα, τον κοινοβουλευτισμό, τη «δημοκρατική ομαλότητα», την «κοινωνική, εργασιακή ειρήνη» και σε όλους τους πολιτικούς εκφραστές του καθεστώτος.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ

Του Γιώργου Λιερού

Οι εξεγέρσεις στην Τυνησία, την Αίγυπτο, την Λιβύη, την Υεμένη, τα Εμιράτα κ.ά. πρέπει να ειδωθούν, παρά τις ιδιαιτερότητές τους, ως μέρη της ίδιας διαδικασίας; Ποιας; Μιας διαδικασίας αραβικής; Μουσουλμανικής; Μπορεί σήμερα να ξεδιπλωθεί στη Μέση Ανατολή μια επαναστατική διαδικασία η οποία θα τείνει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της περιοχής; Ή μήπως οι εξεγέρσεις αυτές έρχονται να προκαλέσουν την επιτάχυνση της διαδικασίας προσαρμογής των εν λόγω χωρών στον καπιταλισμό της παγκόσμιας ελεύθερης αγοράς και, επίσης, να διεκδικήσουν εκ παραλλήλου την αναβάθμισή τους σε αυτά τα πλαίσια;

Μετά από πολλές δεκαετίες, βλέπουμε να εισβάλλει στην σκηνή ο ένας Αραβικός λαός, Άραβες πολίτες που ξεπερνάν τα στενά όρια και τις ιδιαίτερες φυσιογνωμίες των ξεχωριστών αραβικών εθνικών κρατών. Παρά τις διαφορές ανάμεσα στις αραβικές χώρες και ανάμεσα στις ίδιες τις εξεγέρσεις, η ταχύτητα με την οποία μεταλαμπαδεύεται η φλόγα από τη μία χώρα στην άλλη θυμίζει τις επαναστάσεις στην Ευρώπη το 1848 και το 1917/1923. Δεν πρέπει να εξαντλήσουμε την προσέγγισή μας στην περιπτωσιολογία, στην παράθεση ενός αθροίσματος συγκυριών και γεγονότων και να κρύψουμε πίσω τους τις βαθύτερες διεργασίες που τους δίνουν ενότητα και συνοχή.

Ενότητα; Συνοχή; Οι αραβικές εξεγέρσεις στο μέτρο που είναι όντως εξεγέρσεις και όχι απλώς ταραχές ή πολιτικά πραξικοπήματα συνίστανται από μια πολλότητα αντιφατικών και συγκρουόμενων μεταξύ τους διεργασιών · ανοίγουν πολλούς διαφορετικούς ή και αντίθετους δρόμους. Είναι συμβάντα, καταστάσεις εντελώς καινούργιες, που μόνο εν μέρει μπορούν να κατανοηθούν με έννοιες, θεωρητικά σχήματα ή ιδέες που έρχονται από το παρελθόν.

ΤΡΑΠΕΖΕΣ 2011: ΘΥΣΙΑ ΣΕ ΒΡΩΜΙΚΟ ΒΩΜΟ

Πόσες θυσίες αντέχουμε;

Με το επικαιροποιημένο μνημόνιο Δ' μπαίνουν ρητά οι τράπεζες στον ανελέητο χορό της επίθεσης. Το μνημόνιο καθιστά πλέον σαφές ότι χρειάζονται περί τις 12.000 απολύσεις στον τραπεζικό κλάδο, και εννοείται περικοπές σε μισθούς, επιδόματα και γενικότερα απόλυτη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, αφού τελευταία πληροφορηθήκαμε για το γενικευμένο σχέδιο αύξησης ωραρίου. Το σχέδιο αυτό ξεκινά με το δημόσιο, αλλά το “κλειδί” για να επεκταθεί σε όλη την κοινωνία το κρατάνε οι τράπεζες αφού αποτελούν τον κινητήριο μοχλό του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι η προσπάθεια για διάλυση του ασφαλιστικού ξεκίνησε με τον πρώτο αντιασφαλιστικό νόμο που πέρασε πρώτα από τις τράπεζες, το 2005, η κυβέρνηση της ΝΔ και συνεχίζεται έως σήμερα με την απόλυτη διάλυση των ταμείων και της κοινωνικής πρόνοιας γενικότερα. Για τις τράπεζες, λοιπόν, πριν ακόμα “ενταχθούν” στα μνημονιακά πλαίσια:

• Είναι ήδη γεγονός με την κατάπτυστη κλαδική σύμβαση 06-07 που υπογράφτηκε με απόλυτη ευθύνη των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, η κατάργηση του ενιαίου ωραρίου στις τράπεζες. Πιο ουσιαστική δε, είναι η διαρκής στην πράξη καταπάτηση ωραρίου στα καταστήματα.
• Η μηδενική αύξηση εδώ και 3 χρόνια για όλες τις τράπεζες, ενώ ειδικά για κάποιες η μηδενική αύξηση ισχύει για πάνω από 5 χρόνια, ελλείψει σωματείων ή παρουσίας εργοδοτικών ή πλήρως γραφειοκρατικών σωματείων.
• Η σωρεία απολύσεων “λόγω κρίσης” των “αόρατων” εργαζομένων, των υπενοικιαζόμενων και των διαφόρων ειδών συμβασιούχων στις τράπεζες-κάτεργα Eurobank, Citibank, κ.ά. Οι απολύσεις αυτές δεν καταγγέλλονται, δεν επιβεβαιώνονται και χαρακτηρίζονται ως “λήξη σύμβασης”.
• Τα προ κρίσης “ευγενή” ταμεία, κύρια, επικουρικά και παροχής εφάπαξ, έφτασαν στο ναδίρ. Οι αναλογιστικές μελέτες δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να σώσουν την κατάσταση όσο καλύπτουν τις ρεμούλες και το χωρίς έλεγχο τζογάρισμα των αποθεματικών τους. Η σωρεία «εθελούσιων εξόδων» έπαιξε και αυτή σημαντικό ρόλο, ώστε σήμερα να μιλάμε για αδυναμία παροχής των υπηρεσιών τους στους εργαζόμενους.

Καζάνι που βράζει ή λιμνάζοντα νερά;

Η πρώτη σημαντική επίθεση στους εργαζόμενους στις τράπεζες ξεκινά από την Αγροτική. Η ατζέντα περιλαμβάνει τα εξής:

• Ξεφορτώνονται από τον όμιλο όλες τις θυγατρικές που δεν ανήκουν στον χρηματοοικονομικό κλάδο: Δωδώνη, Ροδόπη, Σεκάπ, Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, Ελληνική Βιομηχανία Ζωοτροφών, Εταιρεία Ανάπτυξης Αλιείας κ.ά.
• Μείωση λειτουργικού κόστους, δηλαδή κλείσιμο περίπου του 10% των υποκαταστημάτων, μείωση των μισθών κατά 10%. Ξεσκαρτάρισμα των “επιζήμιων” για την τράπεζα κομματιών με υπαγωγή στο νόμο για τις ΔΕΚΟ (φορτώνουν έτσι τα χρέη και τις ζημιές στους φορολογούμενους), δημιουργώντας έτσι “φιλέτα” για επενδυτές και αγοραστές, σε τιμή ευκαιρίας φυσικά. Το ίδιο θα ισχύσει και για το 10% της ΕΥΔΑΠ που ανήκει στον όμιλο. Μέσα σε όλα αυτά, οι επιτυχόντες του τελευταίου διαγωνισμού μένουν μετέωροι ανάμεσα σε υποσχέσεις για μετάταξη στο ΙΚΑ (χωρίς να διευκρινίζεται το εργασιακό καθεστώς) και σε φήμες για μη πρόσληψη.

Είναι η Αγροτική ο δούρειος ίππος για τις τράπεζες;

Δυστυχώ η κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή και τα γεγονότα είναι περισσότερο από επικίνδυνα.

Στην Εμπορική τράπεζα, πιστοί στις κομματικές τους ταυτότητες και στις επιταγές του μνημονίου, η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ κατέβασαν την πρόταση της διοίκησης για αλλαγή του κανονισμού εργασίας, που περιλαμβάνει διευκόλυνση απολύσεων και μειώσεις βαθμών ...ύστερα από “διάλογο”.

Ελπιδοφόρα τα σημάδια στις 2 τράπεζες, αφού στη μεν Αγροτική με πρωτοβουλία 2 αριστερών παρατάξεων συλλέχθηκαν περί τις 500 υπογραφές για έκτακτη γενική συνέλευση, η οποία έγινε και απέρριψε την πολιτική του ΔΣ του συλλόγου των εργαζομένων και αποφάσισε την οργάνωση του αγώνα ενάντια στην άνευ προηγουμένου επίθεση. Στη δε συνέλευση της Εμπορικής, η παντοδυναμία της ΠΑΣΚΕ -ΔΑΚΕ εξελίχθηκε σε πανωλεθρία, αφού η συνέλευση ψήφισε με 364 ψήφους το ενωτικό πλαίσιο των αριστερών δυνάμεων έναντι 339 που ψήφισαν την εργοδοτική πρόταση. Μικρές νίκες, με πρωτοβουλία δυνάμεων που αντιστέκονται και αγωνίζονται, μπορεί να επιτευχθούν. Το στοίχημα της περιόδου, όμως, δεν είναι να αποτελέσουμε το ανάχωμα στις εξελίξεις, αλλά να οργανώσουμε την αντεπίθεση στη λαίλαπα του κεφαλαίου.

Στην Εθνική Τράπεζα, ήρθε η πρώτη μεγάλη επιχειρησιακή σύμβαση του μνημονίου που σφραγίζει, με τις ευλογίες της ΓΣΕΕ, τις μηδενικές αυξήσεις, κάνοντας παράλληλα χάρη στους τραπεζίτες με ρυθμίσεις για τα δάνεια τραπεζοϋπαλλήλων, δήθεν με ευνοϊκούς όρους (στην πραγματικότητα οι τράπεζες επιθυμούν τις ρυθμίσεις, ώστε να παρουσιάζουν περισσότερα «εξυπηρετούμενα» δάνεια, έτσι η εικόνα της τράπεζας εμφανίζεται καλύτερη αλλά και πλασματική επίσης). Κρυφά υπογράφτηκε η επιχειρησιακή του αίσχους, χωρίς καν γνωστοποίηση στο ΔΣ του ΣΥΕΤΕ, ούτε καν στο προεδρείο. Η ΠΑΣΚΕ αλωνίζει και γίνεται ένα με τα αφεντικά, και με περισσό θράσος προτάσσει τάχα την προστασία των θέσεων εργασίας.

Δεν μας λέει, όμως, αν έχει τεθεί επίσημα θέμα κατάργησης θέσεων εργασίας στον ΣΥΕΤΕ ή στην ΟΤΟΕ; Οι τραπεζίτες για την υπογραφή της εκκρεμούς κλαδικής σύμβασης ζήτησαν, για αρχή, κατάργηση του επιδόματος πολυετίας, ωστόσο τώρα που το μνημόνιο περιγράφει ρητά το πετσόκομμα των εργαζομένων και των μισθών στις τράπεζες, οι ορέξεις τους ανέβηκαν. Κι ενώ σε όλη την Ευρώπη τα επιτόκια δανείων μειώθηκαν προς αντιμετώπιση της κρίσης, οι ελληνικές τράπεζες συνεχίζουν απτόητες να έχουν τις παράλογες απαιτήσεις τους.

Έρχονται οι υπέρτατες θυσίες, δηλαδή θυσιάζουμε στο βρώμικο βωμό των τραπεζών, τον ποτισμένο με το αίμα του κάθε εργαζόμενου, την ίδια μας τη ζωή; Ας μας πουν οι γραφειοκράτες και εργοδοτικοί υπάλληλοι του συνδικαλισμού πόσους ανθρώπους είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν για την “ανάπτυξη” των τραπεζών; Πόσους μισθούς είναι ήδη έτοιμοι να περικόψουν για να σώσουν τη δικιά τους καρέκλα; Αλλά, κυρίως, ας πουν οι ίδιοι οι τραπεζοϋπάλληλοι πότε θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο, για να πάρουν το συνδικαλισμό στα χέρια τους;

Ποτάμι εκατομμυρίων εισρέει στις τράπεζες!

Το συνολικό ποσό της απευθείας ενίσχυσης τραπεζών φτάνει τα 200 δις ευρώ. Από αυτά τα 110 δις διοχετεύονται από ΕΕ-ΔΝΤ (10 δις ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας) και το καινούριο πακέτο για το α΄ εξάμηνο του 2011 είναι στα 25 δις ευρώ. Δεν ξεχνάμε βέβαια το 1ο πακέτο των 28 δις ευρώ το φθινόπωρο του 2008, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση της ΝΔ διαβεβαίωνε ότι όλα βαίνουν καλώς, απλώς δεν υπάρχουν καθόλου λεφτά ούτε για υγεία, ούτε για παιδεία και πόσω μάλλον για αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις. Στην ίδια πολιτική, με πέπλο ΔΝΤ-ΕΕ αυτή τη φορά, συνεπής στη συμφωνία διάλυσης κάθε ψήγματος κοινωνικής ζωής, το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να ενισχύει τις τράπεζες. Σε αδιάρρηκτη σχέση μεταξύ τους, κράτος και τράπεζες εκδίδουν τώρα 6μηνα έντοκα γραμμάτια για περαιτέρω αφαίμαξη (εδώ γελάνε, οι τράπεζες δανείζουν στο κράτος αυτά που τους δάνεισε...).

Δήμητρα Κωσταγιώργου

Εργαζόμενη σε τράπεζα

Από το 4ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ

Κάλεσμα της ανοιχτής συνέλευσης συντονισμού σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας και κοινής δράσης για το κλείσιμο του ΧΥΤΑ Φυλής

 Το σχέδιό τους προβλέπει την παραχώρηση για 25 χρόνια των 3 χωματερών (Φυλή–Κερατέα-Γραμματικό) στους ιδιώτες και δημιουργία 2 εργοστασίων καύσης στη Φυλή, 1 στην Κερατέα και 1 στο Γραμματικό. Στο όνομα των συμφερόντων των μεγαλοεργολάβων και της ΕΥΔΑΠ, έχουν αποφασίσει να μας ξαναφέρουν και τη ΛΥΜΜΑΤΟΛΑΣΠΗ στη χωματερή της Φυλής.

        ΑΥΤΟΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΚΕΡΔΗ,

        ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΖΩΕΣ

• Αρνούμαστε να δεχτούμε άλλο την παραμονή της χωματερής στη Φυλή!
• Αρνούμαστε τη δημιουργία εργοστασίων καύσης στη Φυλή!
• Έξω οι χωματερες και τα ΧΥΤΑ από τις κατοικημένες περιοχές.
• Καμιά αύξηση των δημοτικών τελών για τα κέρδη των εργολάβων των σκουπιδιών!
• Έξω οι ιδιώτες από τη διαχείριση των απορριμμάτων.
• Όχι στους «πράσινους» φόρους που ετοιμάζουν.
  Διαχείριση των σκουπιδιών με φιλικό τρόπο προς τους ανθρώπους και το περιβάλλον.
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΑΠΡΙΛΗ, 11 π.μ.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΟΔΟΥ

Λ.ΦΥΛΗΣ [ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟΣ]

Πρόκληση ασφαλιτών στη Ν/Ε Ζώνη Περάματος και οργισμένη απάντηση των εργαζομένων

Άμεση ήταν η αντίδραση εργαζομένων και ανέργων της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος όταν ασφαλίτες πήγαν στο χώρο και ζήτησαν ... ενημέρωση και συνεργασία. Τους πήραν στο κυνήγι και αναποδογύρισαν το υπηρεσιακό αυτοκίνητό τους. Ήταν και μια απάντηση στην άγρια επίθεση που είχαν δεχθεί χθες από τα ΜΑΤ κατά την κινητοποίησή τους στον ΟΛΠ.

Κάλεσμα των Ιρανών πολιτικών προσφύγων σε ανοιχτή συνέλευση

Εμείς οι Ιρανοί πολιτικοί πρόσφυγες αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα μας για πολιτικό άσυλο. Δυστυχώς όμως η φωνή μας και ο αγώνας μας δεν ακούγεται από την ελληνική κυβέρνηση.

Εμείς διαμαρτυρόμαστε έντονα διότι η κυβέρνηση αντί να δώσει λύση στο πρόβλημα μας, μαζί με τον κύριο Σημόπουλο μας έδιωξαν από το κτήριο Γκίνη βάζοντας ΜΑΤ έξω από το πολυτεχνείο και συλλαμβάνοντάς μας με σκοπό να κρύψουν το πρόβλημα, κρατώντας το μακριά από φως της δημοσιότητας καθώς και να διαλύσουν τον αγώνα μας ώστε να μην χαλάσει η ελληνική κυβέρνηση τις καλές σχέσεις που διατηρεί με το δικτατορικό καθεστώς του Ιράν.

Καλούμε κάθε ελεύθερο άνθρωπο να ενώσει τη φωνή του με τη δική μας. Ζητάμε από όλο τον ελληνικό λαό, κάθε μεμονωμένο άτομο, είτε ντόπιο είτε μετανάστη και πρόσφυγα, κάθε συλλογικότητα, σωματείο και οργάνωση να εκφράσει έμπρακτα την αλληλεγγύη του και να πιέσει την ελληνική κυβέρνηση να χορηγήσει πολιτικό άσυλο στους Ιρανούς αντιφασίστες.

ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΚΟΙΝΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΣΥΛΟ.

Ανοιχτή Συνέλευση την Τετάρτη 13/04, 7μ.μ., Πολυτεχνείο, αίθουσα ΜΑΧ

Κατάληψη των κεντρικών γραφείων του ΗΣΑΠ από τους απολυμένους του ΜΕΤΡΟ

Τέχνη, αντίσταση, αλληλεγγύη στην Κερατέα

Γλέντι για την οικονομική ενίσχυση της εφημερίδας

ΚΕΡΑΤΕΑ: Πράσινα ΧΥΤΑ και Πράσινα Άλογα

Τα 30 χρόνια λαϊκισμού και πολιτικού ψεύδους οδήγησαν τελικά τη χώρα μας στο μαρασμό. Δυστυχώς μετά την πτώση της Χούντας όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί που ανέλαβαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της πολύπαθης αυτής χώρας βασίσθηκαν στο ψέμα και στα δανεικά για να διατηρηθούν στην εξουσία. Το θέμα της διαχείρισης των αστικών απορριμμάτων στην Ελλάδα (και κυρίως στην Αττική) καρκινοβατεί μέχρι σήμερα εξαιτίας αυτής της τακτικής.

Η διαχείριση των απορριμμάτων του μισού πληθυσμού της Ελλάδας θεωρήθηκε περιφερειακό πρόβλημα αντί να ενταχθεί σε έναν κεντρικό Εθνικό σχεδιασμό. Η ανεξέλεγκτη απόθεση των σκουπιδιών βαπτίστηκε Υγειονομική Ταφή.

Όταν το 2003 ψηφιζόταν ο νόμος 3164 για τη δημιουργία τριών νέων ΧΥΤΑ στην Αττική, τα τηλεοπτικά κανάλια μάς έδειχναν εικόνες καταπράσινων ΧΥΤΑ σε χώρες της Ευρώπης όταν η Ευρωπαϊκή νομοθεσία είχε από την προηγούμενη δεκαετία απαγορεύσει τη δημιουργία νέων ΧΥΤΑ. Όταν κατάλαβαν όλοι το ψέμα τους άρχισαν να μιλούν για ΧΥΤΥ και η λέξη ΧΥΤΑ απαγορεύθηκε από το λεξιλόγιό τους, όμως υπάρχει σε όλες τις συμβάσεις έργου που έχουν ανατεθεί στον εθνικό εργολάβο.

Και επειδή ΧΥΤΥ χωρίς εργοστάσιο επεξεργασίας απορριμμάτων δεν μπορεί να υπάρξει, υποσχέθηκαν να δημοπρατήσουν και εργοστάσια, αφού όμως κατασκευάσουν πρώτα τα ΧΥΤΑ και τα χρησιμοποιήσουν για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Όμως και τα εργοστάσια που επέλεξαν να κατασκευάσουν κατά παράξενο τρόπο δεν λύνουν το πρόβλημα, διότι παράγουν ένα προϊόν (το SRF) που ο φυσικός του προορισμός είναι κάποιο εργοστάσιο καύσης, στην αντίθετη περίπτωση θα οδηγηθεί στο ΧΥΤΑ και θα σαπίσει σαν αφυδατωμένο σκουπίδι που είναι. Είναι λοιπόν σίγουρο ότι η καύση έχει επιλεγεί σαν τελική λύση στο πρόβλημα των απορριμμάτων της Αττικής, όμως σε όλη την πολιτισμένη Ευρώπη όταν θέλουν να κάψουν τα σκουπίδια τα καίνε απευθείας σε εργοστάσια που είναι εγκατεστημένα μέσα στις πόλεις και όχι αφού τα μετατρέψουν σε SRF πάνω σε κάποιο βουνό ή πολύ περισσότερο σε κάποιον αρχαιολογικό χώρο.

Φοβούνται λοιπόν πάλι να πουν την αλήθεια στο λαό ή θέλουν να κατασκευάσουν για μια ακόμη φορά άχρηστα εργοστάσια όπως το ΕΜΑΚ Ι στα Λιόσια, με μοναδικό στόχο το φαγοπότι εις βάρος του κοσμάκη. Δυστυχώς υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι μυαλό δεν έχουν βάλει και ότι ο εθνικός εργολάβος (και φυσικά οι αρμόδιοι υπουργοί) θα εισπράξουν δισεκατομμύρια για άχρηστα έργα και η επόμενη κυβέρνηση θα αναλάβει να δημοπρατήσει τα εργοστάσια καύσης εισπράττοντας το πολιτικό κόστος αλλά και τις αναλογούντες μίζες.

Είναι φυσικό κύριοι της κυβέρνησης ο κόσμος να μην θέλει να μετατραπεί ο τόπος του σε Φυλή ή Λιόσια, το αφύσικο είναι που δεν αντιδρούν οι κάτοικοι των παραπάνω περιοχών και δεν σας έχουν

πάρει ακόμη με τις πέτρες (ή καλύτερα με τα μπουκάλια).

Ως εδώ πια κύριοι των αμαρτωλών σαλονιών και της βουλής που ατιμάζετε με την παρουσία σας, όταν το παράσιτο σκοτώνει τον ξενιστή του πεθαίνει και αυτό.

Προσέξτε «κύριοι» γιατί η ώρα αυτή πλησιάζει.

Γιώργος

Πλάκα Κερατέας

Από το 4ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί