Τι ονομάζουμε δημιουργική κοινότητα; Σχόλιο στο κείμενο του Κ.Χ. "Άμεση Δημοκρατία και Οικονομία"

Καλό, οραματικό και απαραίτητο το κείμενο σας... Θα ζητούσαμε όμως από εσάς μια πιο συγκεκριμένη ανάλυση για έναν όρο που χρησιμοποιείται πολύ στο κείμενο σας αλλά δεν είναι κατά την γνώμη μου εις βάθος αποσαφηνισμένος: ο όρος "κοινότητα".

Θέλετε να πείτε "τοπική κοινότητα", "γειτονιά", "χωριό"; Στο σύγχρονο κόσμο αυτό δεν είναι αυτονόητο.

Δεν έχουμε ζήσει σε χωριά για να ξέρουμε πως είναι να μοιράζεσαι ή να σου έχει επιβληθεί η ίδια κουλτούρα με όλους, δεν ζήσαμε σε χωράφια ώστε να μπορούμε να φανταστούμε πως μπορούμε να τα καλλιεργήσουμε όλοι μαζί κάνοντας κατά βάση αυτό στην ζωή μας, δεν έχουμε μια κοινή "γλώσσα" να υπερασπιστούμε αφού οι κοινωνικές κουλτούρες είναι πολλές και διαφορετικές, δεν έχουμε κοινά ήθη και έθιμα όλοι με όλους και άρα δεν υπάρχει μια "κοινότητα" με την παραδοσιακή έννοια του όρου.

Για παράδειγμα οι "Ζαπατιστικές" ιθαγενικές φυλές των Μάγιας στην Τσιάπας του Μεξικού ακριβώς αυτά τα κοινά είχαν και αυτά υπερασπίστηκαν και για αυτά αγωνίζονται, νικούν και επιβιώνουν πολιτισμικά εδώ και 500 χρόνια σε τόσο δύσκολες καταστάσεις. Προστατεύουν εσωτερικά (από κάθε αλλοίωση) και εξωτερικά (από κάθε επίδραση) μια κοινή κουλτούρα, την κοινή γη και μια κοινή γλώσσα. Δεν υπάρχει όμως έως τώρα λύση για το ερώτημα για το πως θα μοιάζει ένα κίνημα Urban Zapatismo, δηλαδή ένας Ζαπατισμός της Πόλης.

Επίσης δυστυχώς, προς απάντηση αυτών που λένε ότι δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία, ισότητα και αντι-ιεραρχκή οργάνωση αν δεν καταστραφούν οι μεγαλουπόλεις θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε ότι η απόπειρα του Πολ Ποτ (κίνημα Ερυθρών Χμερ ) στην Καμπότζη να διαλύσει τις πόλεις επιβάλλοντας την αποκέντρωση επέφερε πάρα πολλά εκατομμύρια νεκρούς, πείνα και εξαθλίωση και όχι την Ισότητα και φυσικά όχι την Ελευθερία. Οργανώνουμε την επανάσταση λοιπόν στις πόλεις και για χάρη της ζωής στην πόλη. Σίγουρα μια πόλη διαφορετική, πράσινη, με αγρούς, ποτάμια, δάση, χωράφια και κήπους μέσα στο σώμα της αλλά σύγχρονη "Πόλη"....μέρος που ζουν εκατομμύρια "συγκάτοικοι".

Για πολλούς από εμάς που βασίζουμε την ζωή μας και την σκέψη μας στους τρόπους του 21ου αιώνα και όχι του 19ου, η "κοινότητα" είναι επιλογή και όχι χωρικός καταναγκασμός, ούτε κοινά και επιβεβλημένα για όλους ήθη και έθιμα, ούτε απαιτεί απαραίτητα μια επιβεβλημένη από τον χώρο προσωπική επαφή και την πρόσωπο με πρόσωπο γνωριμία με ανθρώπους που δεν μοιράζεσαι τις ίδιες επιθυμίες, επιλογές, πολιτισμικούς κώδικες και διαθέσεις μαζί τους.

Συμμετάσχουμε σε κοινότητες που έχουν να κάνουν με τα ενδιαφέροντα, τις πολιτισμικές επιλογές, τις κοινωνικές μας τάσεις, τις διαθέσεις και ανάγκες της έκφρασης, τα όνειρα, τις επιθυμίες, τα πνευματικά ενδιαφέροντα και τα εφαρμοσμένα σχέδια.

Υπό αυτή την λογική, συμφωνώ σε πολλά με το κείμενο σας, αλλά δεν ξέρω αν εννοούμε το ίδιο πράγμα όταν λέμε "κοινότητα". Για εμένα "κοινότητα" είναι οι πνευματικοί μου φίλοι, οι άνθρωποι που έχουν κοινούς κώδικες συμπεριφοράς, κοινά ενδιαφέροντα και κοινές πολιτισμικές επιλογές με εμένα. Άρα και κοινά σχέδια για την παραγωγή και την κατανάλωση, την ζωή και τις επιθυμίες, κοινές καταναλωτικές ανάγκες και κοινές εκφραστικές ανάγκες, κοινά εκφραστικά μέσα άρα και κοινά προϊόντα, κοινές επιλογές και άρα κοινά δίκτυα ελεύθερης προσφοράς αυτών και κοινής διαχείρισης των μέσων παραγωγής τους. Αυτό είναι για εμένα η "κοινότητα" μου.

Καθώς δεν έχω καμία διάθεση να επιβάλλω με απολυταρχικό τρόπο τις "ειδικές" πολιτισμικές μου επιλογές στην γειτονιά μου... η γειτονιά ή η πόλη μου ή η χώρα μου γίνονται πολύ μικρά, πολύ στενά πλαίσια για να ταυτίσω την δημιουργικότητα, την απέραντη φαντασία της κοινωνίας, την ελεύθερη διαφορετικότητα και τις ατομικές μου επιλογές με αυτές. Άρα, δεν μπορώ να επιτρέψω στην συνέλευση κατοίκων γειτονιάς ή πόλης να καθορίσει αυτή τις επιλογές, τις πράξεις και τα εφαρμοσμένα σχέδια της κολεκτίβας μου και των υπόλοιπων άπειρων δημιουργικών ομάδων.

Δεν μπορώ να φανταστώ την συνέλευση γειτονιάς (την "κοινότητα";) να αποφασίζει εάν η δημιουργικότητα της κολεκτίβας στην οποία συμμετάσχω (σε ένα υποτιθέμενο μετα-εξεγερσιακό σχήμα διαβίωσης) είναι χρήσιμη ή όχι. Δεν θα θεωρούσα ελεύθερη ζωή μια συνθήκη στην οποία η "κοινότητα" (το χωριό; η πόλη; η γενική συνέλευση;...ποιά ακριβώς "κοινότητα";) θα κατέχει τα μέσα παραγωγής και άρα θα επιλέγει αυτή αν είναι χρήσιμη, απαραίτητη ή "σωστή" η ιδέα αυτού που επιθυμούμε σαν κολεκτίβα να παράγουμε και να το μοιράσουμε δωρεάν σε όσους το έχουνε ανάγκη ή το επιθυμούν.

Τα μέσα παραγωγής πρέπει να είναι "κοινά", και η πρόσβαση σε αυτά να είναι ανοιχτή σε όλες τις δημιουργικές κολεκτίβες όμως η κεντρική απόφαση για το τί παράγεται και με ποιό τρόπο, πρέπει να είναι στην διακριτική ευχέρεια και στα κοινωνικά δίκτυα επικοινωνίας αυτών που εργάζονται σε αυτές τις κολεκτίβες και όχι στο κεντρικό, ασαφές, εύκολα χειραγωγήσιμο και ελλιπούς «ειδικής» κατάρτισης σχήμα της "γενικής συνέλευσης κατοίκων γειτονιάς ή περιοχής". Στις γενικές συνελεύσεις της "κοινότητας" ή καλύτερα της περιοχής, απομένει ένας σημαντικός ρόλος διαχείρισης του χώρου, άπειρες δημιουργικές ιδέες που μπορούν να προκύψουν, τμήματα της παραγωγής τροφής και στέγασης, του καθαρισμού, της υγείας, τμήματα της εκπαίδευσης, της κουλτούρας, διαδικασίες έκφρασης της κοινής γνώμης, συμβουλευτικής και αρωγής προς τις δημιουργικές κολεκτίβες αλλά δεν μπορώ να δω κάποιο κεντρικό, απόλυτο ή αποκλειστικό ρόλο στην παραγωγή κανενός από όλα όσα χρειαζόμαστε για να ζούμε ευτυχισμένοι.

Η παραγωγή πρέπει να είναι στα χέρια των δημιουργικών ομάδων, των κολεκτίβων, των πρωτοβουλιών, των συνελεύσεων κοινού ενδιαφέροντος, των ανθρώπων που επιλέγουν να συναντηθούν, να συζητήσουν, να σχεδιάσουν και να παράγουν αποτέλεσμα. Η δωρεάν προσφορά αυτού του αποτελέσματος θα εξασφαλίζει την ίση πρόσβαση όλων σε όλα, την κοινωνική αλληλεγγύη, την οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική ισότητα.

Ακόμα και στην Αρχαία Αθήνα ( όσο κατάφερε να εφαρμόσει ριζώματα και πρωτόλειες εκφάνσεις «Άμεσης Δημοκρατίας») οι συνελεύσεις του Δήμου αποφασίζανε για κάποια πράγματα (τον δημόσιο χώρο, τον πόλεμο, την άμυνα και φροντίδα της πόλης κ.α.) αλλά το εμπόριο και οι εμπορευματικές σχέσεις καθόριζαν την ζωή και αυτές δυστυχώς δεν τις άγγιξε καμιά συνέλευση. Χρειαζόμαστε μια αλτρουιστική απάντηση που να υπερβαίνει τις σχέσεις ανταλλαγής, τις εμπορευματικές σχέσεις, το χρήμα, το κέρδος και την μισθωτή εργασία και αυτή δεν μπορεί να έρθει από τις γενικές συνελεύσεις αλλά από τις ειδικές δημιουργικές κοινότητες, την συμμετοχή, την δέσμευση, την υπευθυνότητα και την ελεύθερη πρωτοβουλία.

Χρειαζόμαστε επίσης έναν τρόπο να εφαρμόσουμε αυτά τα πειράματα ανταγωνιστικά προς τον καπιταλισμό και το Κοινοβούλιο εδώ και τώρα. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την συμμετοχή όλων μας σε δημιουργικές ομάδες, πρωτοβουλίες και κολλεκτίβες και όχι με την ατέρμονη συζήτηση σε συνελεύσεις "Άμεσης Δημοκρατίας", όσο και αν αυτές είναι απαραίτητες στην εποχή μας για την μεταστροφή του κυρίαρχου πολιτισμικού και πολιτικού παραδείγματος

Θέλω να πιστεύω ότι η "δικτυακή" λογική του 21ου αιώνα μπορεί να πάει τις επιλογές και τους τρόπους οργάνωσης της παραγωγής με ελευθεριακό, αντι-ιεραρχκό, δωρεάν και μη-εκμεταλλευτικό τρόπο πολύ πιο πέρα από τους τρόπους που φανταζόντουσαν οι θεωρητικοί μας πατέρες, όποιους και αν επιλέγει ο καθένας μας ως τέτοιους.

Εργασία μας είναι να καταλαβαίνουμε που ζούμε έτσι ώστε να ριζώνουμε στην κοινωνία από όπου προερχόμαστε αλλά και να αλλάζουμε αυτή την κοινωνία και τους τρόπους που σκέφτεται, δρα και ονειρεύεται, διαβλέποντας τις πολιτισμικές τάσεις και τις δυνατότητες που μας προσφέρει αυτή η λεπτή γραμμή που ενώνει όλα όσα γνωρίζουμε από το "παρελθόν" και όλα όσα πράττουμε "τώρα" με όλα όσα θα γνωρίζουμε και θα κάνουμε στο άμεσο "μέλλον".

Ελπίζω να έγινα κατανοητός σε αυτό τον μικρό χώρο που τοποθέτησα τις σκέψεις μου και να προσέφερα με το ερώτημα μου "τί ονομάζουμε δημιουργική κοινότητα;" το άνοιγμα του ορίζοντα δεδομένων αυτής της αναζήτησης.

Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο 

http://voidnetwork.blogspot.com

Από τη συζήτηση στο Σύνταγμα με θέμα "Τοπικές κοινωνίες, Αλληλέγγυα οικονομία και Άμεση δημοκρατία"

Ξεκινάει σήμερα το τριήμερο Άμεσης Δημοκρατίας στο ΑΠΘ

"Ο αγώνας μας για την υπεράσπιση του νερού θα πρέπει να αποτελείται από τα ίδια χαρακτηριστικά της μορφής του νερού ,

δηλαδή διαύγεια, καθαρότητα και ευελιξία στη μορφή του....έτσι θα καταλάβουμε ότι νερό για όλους σημαίνει δημοκρατία για όλους...." Oscar Olivera (προσκεκλημένος στο τριήμερο)

4 /9 /2011 πλατεία Επον στην ανοιχτή εκδήλωση του δικτύου πολιτών Γιαννιτσών.

Στις 5/6/7 Σεπτεμβρίου Θεσσαλονίκη ξεκινάει η τριήμερη συνάντηση άμεσης δημοκρατίας

με προσκεκλημένους από Βολιβία, z-net -USA, Ισπανία, Βερολίνο και συλλογικότητες,

κοινότητες αυτοδιαχειριζόμενων δομών και θεματικές από την πλατεία συντάγματος και από όλη την χώρα,

συνελεύσεις, συναυλίες, αγώνες για το νερό, για την υπεράσπιση των κοινοτικών αγαθών

των δασών και των βουνών της Β. Χαλκιδικής και Θράκης, για την οικολογική διαχείριση των

απορριμάτων ενάντια στην εμπορευματοποίηση των δημόσιων κοινών και αγαθών.

Το πρόγραμμα του τριημέρου και πληροφορίες εδώ:

http://amesidimokratiafest.org/

Πρόταση της Θεματικής Άμεσης Δημοκρατίας για διαβούλευση στη Λαϊκή Συνέλευση Συντάγματος

Άμεση Δημοκρατία

Γιατί γέμισαν οι πλατείες με ανθρώπους από διαφορετικές αφετηρίες;

Ποια είναι η βαθύτερη αιτία που τους ενώνει και παραμερίζει ό,τι τους χώριζε;

Γιατί το φαινόμενο απλώνεται ραγδαία σε πολλές χώρες;

Eπειδή η κρίση, που έσπειρε το σύστημα στην ανθρωπότητα, έφερε τον άνθρωπο, την κοινωνία και τη φύση στα όρια της αντοχής και της ανοχής τους, όπως αποδεικνύει και η σημερινή βάρβαρη ελληνική πραγματικότητα.

Ζήσαμε την εποχή των κραυγαλέων ανισοτήτων, θεοποιήσαμε το χρήμα και υποδουλωθήκαμε στις τράπεζες και τις πολυεθνικές. Διαποτίσαμε τις ανθρώπινες σχέσεις με τον ανταγωνισμό, το ατομικό συμφέρον. Ανεχτήκαμε την εκμετάλλευση του ανθρώπου όπως ανεχτήκαμε και τον βιασμό της φύσης στο όνομα της αναπτύξης.Αφήσαμε άλλους (αρχηγούς, κυβερνήτες, βουλευτές και τους οικονομικούς τους εντολείς) να αποφασίζουν για εμάς.

Τώρα ήρθε η ώρα της ανατροπής.

Από την πρώτη μέρα, στις 25 Μαΐου στο Σύνταγμα, αναδείξαμε την άμεση δημοκρατία σε πρόταγμα και αρχίσαμε να την εφαρμόζουμε, αποφασίζοντας να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.Η εξουσία πηγάζει από το λαό, αλλά μέχρι σήμερα ασκείται μόνο στο όνομα του λαού, στην πραγματικότητα ερήμην του και σε βάρος του. Ο λαός, αντί να είναι κυρίαρχος, έχει εκχωρήσει την κυριαρχία του.

Η ιδιότητα του πολίτη υπάρχει όταν ο ίδιος ασκεί πολιτική. Η ιδιότητα του πολίτη δεν μεταβιβάζεται, αλλά ασκείται αυτοπροσώπως από τον ίδιο. Η εκχώρηση της ιδιότητας του πολίτη, η αντιπροσώπευση, συνεπάγεται την απώλεια της ελευθερίας του. Το άτομο γίνεται πολίτης, όταν, κατά τη συμμετοχή του στα κοινά, υπερβαίνει το ιδιωτικό και ατομικό και μεταβαίνει στο συλλογικό. Η ίδια η άσκηση της πολιτικής είναι αυτή που εκπαιδεύει συνεχώς τους πολίτες να γίνονται και να είναι ικανοί στη διαχείριση των κοινών.

Ως συνέπεια όλων των παραπάνω ο πολίτης οφείλει να προστατεύει αποφασιστικά την πολιτική του ιδιότητα απέναντι σε κάθε απόπειρα ετεροκαθορισμού, προερχόμενη είτε από μηχανισμούς διαμόρφωσης της “κοινής γνώμης” (ΜΜΕ), είτε από πολιτικά κόμματα που μετατρέπουν τους πολίτες σε οπαδούς, ψηφοφόρους και πελάτες. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο αφαίρεσης της πολιτικής ιδιότητας εντάσσονται, ξεκάθαρα, οι εκλογές και όλα τα δήθεν νομιμοποιητικά δημοψηφίσματα ή οι μορφές ηλεκτρονικής διακυβέρνησης που “καλλιεργούνται” από τα πάνω, μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν μια πλαστή εντύπωση εμβάθυνσης της δημοκρατίας.

Στο πολίτευμα της άμεσης δημοκρατίας, της μόνης πραγματικής δημοκρατίας, διασφαλίζεται ότι ο λαός ασκεί ο ίδιος την εξουσία, μέσα από τις λαϊκές συνελεύσεις. Η κάθε λαϊκή συνέλευση ως θεσμοθετημένο σώμα ασκεί κάθε εξουσία στο χώρο της ευθύνης και αρμοδιότητάς της. Ο λαός ασκεί όλες τις εξουσίες, αφού,

-είναι αυτοτελής και αυτοκυβερνάται, καθώς ο ίδιος ο λαός ασκεί αφενός την κυβερνητική εξουσία (δηλαδή, διαβουλεύεται ο ίδιος για κάθε τι που τον αφορά και παίρνει ο ίδιος όλες τις σχετικές αποφάσεις, εσωτερικών ή εξωτερικών υποθέσεων) και αφετέρου την εκτελεστική εξουσία εφαρμόζοντας ο ίδιος τις αποφάσεις που έχει λάβει σε οργανωτικό, διοικητικό και εκτελεστικό επίπεδο.
- είναι αυτόνομος, ασκεί τη νομοθετική εξουσία, δίνοντας ο ίδιος στον εαυτό του όλους τους νόμους του, και

- είναι αυτόδικος, ασκεί ο ίδιος τη δικαστική εξουσία.

Η λαϊκή συνέλευση μπορεί να κάνει λάθος, αλλά ακριβώς επειδή είναι η ίδια που κάνει λάθος, είναι και η ίδια που μπορεί να το διορθώσει.

Η Άμεση Δημοκρατία έρχεται ως αναγκαίο πρόταγμα για μια ριζική ανατροπή του συστήματος της αντιπροσώπευσης , της εμπορευματοποίησης των πάντων και της έκπτωσης του ανθρώπου σε εργαλείο πλουτισμού, που είναι ενάντια στη δημιουργική αναπτυξη του συνόλου της κοινωνίας και του κάθε ατόμου χωριστά. Προϋποθέτει και συνεπάγεται τη διαρκή ενεργή συμμετοχή του συνόλου της κοινωνίας στα κοινά. Η Άμεση Δημοκρατία είναι ταυτόχρονα διαδικασία διαβούλευσης, λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων, πολιτειακό σύστημα και τρόπος κοινωνικής συνύπαρξης. Το περιεχόμενο όλων αυτών είναι η αυτονομία της κοινωνίας που η ίδια δημιουργεί τους θεσμούς της και κυβερνάται απευθείας από ελεύθερους και ισότιμους πολίτες. Αυτός ο τρόπος κοινωνικής οργάνωσης δεν αφήνει κανένα χώρο για ιεραρχίες, αρχηγούς, κυβερνήτες και κόμματα, αλλά μόνο για πολίτες που βιώνουν και ασκούν την πολιτική και ταυτόχρονα ασκούνται σε αυτήν. Για ανθρώπους, που όλοι βιώνουν την χαρά της ατομικής πρωτοβουλίας, της συλλογικής προσπάθειας, της αλληλεγγύης και της αγάπης.

Στον πυρήνα της σημερινής κρίσης βρίσκεται ακριβώς το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι μέσον, είναι αναλώσιμος, στην υπηρεσία της δικτατορίας των αγορών και του χρήματος. Είναι όμως η κοινωνία που πρέπει να έχει τον αποκλειστικό λόγο για το τι, πώς και για ποιόν παράγει. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να πάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία, αλλά και να την προσαρμόσει σε διαστάσεις που να ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της κοινής μας ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών μας αναγκών δεν μπορεί παρά να είναι κοινά, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διανομή τους.Γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μέσον, ούτε το οικοσύστημα μπορεί να θεωρειται ανεξάντλητο και αναλώσιμο.

Οι αρχές της άμεσης δημοκρατίας διαφέρουν από τις αρχές που τέθηκαν στο παρελθόν και ήταν ανοιχτές σε κάθε λογής παραβιάσεις από το γεγονός ότι εγγύηση για την τήρησή τους είναι ο διαρκής έλεγχος από όλους τους πολίτες. Οι αρχές αυτές, όπως προκύπτουν από αυτό που βιώνουμε στην Πλατεία Συντάγματος αλλά και από ανάλογες ιστορικές εμπειρίες είναι:

1.Ελευθερία 2.Ισότητα 3.Αλληλεγγύη 4.Αυτονομία

Οι θέσεις για την άμεση δημοκρατία με βάση τις αρχές αυτές είναι :

1. Ο δημόσιος χώρος είναι ανοιχτός στη συμμετοχή όλων και ανήκει σε όλους.

2. Η ισότιμη συμμετοχή όλων στη διαμόρφωση, λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων και ελέγχου της εφαρμογής τους, τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και της οικονομίας είναι θεμελιώδης προϋπόθεση. Όλοι ελέγχουν και ελέγχονται για αυτοβελτίωση και βελτίωση των λειτουργιών της κοινωνίας.

3. Οι αναγκαίες εκπροσωπήσεις έχουν χαρακτήρα συντονιστικό ή εκτελεστικό και όχι διαμεσολαβητικό, αντιπροσωπευτικό ή αποφασιστικό.

4. Όλοι οι εκπρόσωποι κληρώνονται είτε απευθείας από το σώμα της λαϊκής συνέλευσης είτε από ψηφισμένο από αυτήν κατάλογο όταν απαιτούνται ειδικές γνώσεις. Σε κάθε περίπτωση είναι άμεσα ανακλητοί, λογοδοτούν κατά τη διάρκεια εξάσκησης των καθηκόντων τους και κρίνονται στον απολογισμό τους με τη λήξη αυτών των καθηκόντων.

5. Η ύπαρξη πολλών τοπικών συνελεύσεων (γειτονιάς, δήμου, εργασιακών χώρων, χώρων σπουδών, κτλ) οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους είναι ο θεμέλιος λίθος της άμεσης δημοκρατίας. Η συμμετοχή σε αυτές δεν είναι ευκαιριακή αλλά υπεύθυνη και όσο το δυνατόν πιο τακτική. Η επικοινωνία μεταξύ των τοπικών συνελεύσεων δημιουργεί ένα οριζόντιο (μη ιεραρχικό) δίκτυο, που έχει σαν σκοπό τον συντονισμό των θέσεων και των δράσεων που απαιτούνται.

Είμαστε σε μια ιστορική καμπή, μπροστά στην πρόκληση αλλά και το μοναδικό
προνόμιο να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, ανατρέποντας αυτό το χρεωκοπημένο σύστημα αξιών και θεσμών που καπηλεύεται τις ζωές μας.
Τα θέλουμε όλα για όλους. Είμαστε η ιστορία σε κίνηση.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Θεμέλιο της αυτοκυβέρνησης η κοινωνική «ιδιοκτησία» και αυτοδιαχείριση

Η Άμεση Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια τεχνική διαβούλευσης και απόφασης, ούτε στενά πολιτειακό και συνταγματικό ζήτημα. Είναι ένα ριζικά διαφορετικό από το υπάρχον μοντέλο πολιτικής, που επιχειρεί να υπερβεί κάθε μορφή κομματικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, ιεραρχίας και αντιπροσώπευσης, επανασυστύνοντας την πολιτική ως συνεργασία πρόσωπο με πρόσωπο, όπως στις πλατείες, ως δημιουργία και υπεράσπιση των «κοινών». Είναι ένα μοντέλο αυτοκυβέρνησης απευθείας από την κοινωνία, με την κοινωνία και για την κοινωνία.

Από αυτή την άποψη συνδέεται οργανικά με το ερώτημα της αναδιάρθρωσης ολόκληρης της ζωής μας, της δημιουργίας των κοινών βάσεων μιας νέας ζωής έξω από εξουσιαστικές, αγοραίες και εκμεταλλευτικές δομές. Άλλωστε μόνο τότε μπορούν να αποκτήσουν πραγματικό «υλικό» περιεχόμενο οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας για ισότητα, αλληλεγγύη, αυτονομία, ελευθερία. Γιατί όσο οι συνθήκες της παραγωγής αγαθών και της κάλυψης των αναγκών μας παραμένουν εγκιβωτισμένες σε σχέσεις ανισότητας, δεσποτείας, καταναγκασμού και αλλοτρίωσης ένα «δίκαιο της ισότητας» δε θα κάνει τίποτε άλλο παρά να αναπαράγει την ανισότητα και τις εξουσιαστικές σχέσεις.

Το ερώτημα ποιος παράγει, γιατί παράγει, πώς παράγει, πόσα παράγει, είναι κομβικό στο πλαίσιο της Άμεσης Δημοκρατίας. Μέχρι τώρα το ερώτημα αυτό δεν τίθεται καν· ο «οικονομικός αυτοματισμός» της ιδιοκτησίας και της αγοράς τα έχει αναλάβει όλα πριν από εμάς για εμάς, και κυρίως εναντίον μας. Κι όμως, τι πιο βασικό για μια κοινωνία από τον από κοινού προσδιορισμό των αναγκών μας και του τρόπου της ικανοποίησής τους; Χωρίς τη δυνατότητα να αποφασίζουμε εμείς γι' αυτό και να δημιουργούμε τα κοινά μέσα για την υλοποίηση αυτής της απόφασης, η όποια δραστηριότητά μας μετατρέπεται σε μια αλλότρια και εχθρική δύναμη απέναντί μας. Γι' αυτό σήμερα ο κοινωνικός πλούτος που δημιουργούμε δεν ανήκει σε μας αλλά συγκεντρώνεται στα χέρια των οικονομικών ολιγαρχιών, στερώντας ακόμη κι αυτά τα μέσα επιβίωσης από τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη και οδηγώντας σε ανεπίστρεπτες οικολογικές καταστροφές.

Ας ξαναρχίσουμε, λοιπόν, από εκεί που ξεκίνησε η «πολιτική οικονομία» που νομιμοποίησε εν είδει φυσικού νόμου την ιδιοκτησία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος κάποιοι λίγοι να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και οι περισσότεροι να διαθέτουν μόνο τη εργασιακή τους δύναμη προς εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος η μετατροπή της δημιουργικής δραστηριότητας του ανθρώπου σε εργασία για την εξασφάλιση της επιβίωσής του. Δεν είναι φυσικός νόμος να υπάρχει διεύθυνση και δεσποτεία, μέσω των τεχνικών, επιστημονικών και διοικητικών ιεραρχιών, πάνω στη δραστηριότητα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Δεν είναι φυσικός νόμος το να γίνεται ο προσδιορισμός των αναγκών μας από δυνάμεις έξω από εμάς, που έχουν ως μοναδικό κριτήριό τους το κέρδος, και η κάλυψη αυτών των αναγκών να επαφίεται στις απρόσωπες, αφηρημένες δυνάμεις του χρήματος. Όλα αυτά δεν είναι παρά επιλογές που μας έχουν επιβληθεί από τις ολιγαρχίες της ιδιοκτησίας και του πλούτου, επιλογές που αναπαράγουν τη θέση τους και υπεξαιρούν τη δυνατότητά μας για ατομικό και κοινωνικό αυτοκαθορισμό.

Από τότε που η οικονομία διαχωρίστηκε από το σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων και επιβλήθηκε ως ο μοναδικός ηγεμόνας πάνω σε όλες τις πτυχές της ζωής, όλα έγιναν οικονομία. Ο χρόνος έγινε χρήμα, η εργασία εμπόρευμα, η επιβίωση αγορά, ακόμη και ο ίδιος ο άνθρωπος έγινε homo oeconomicus και παραγωγός-καταναλωτής, ένα συμφεροντολογικό πλάσμα που όλη του η ζωή είναι τάχα ένας υπολογισμός κόστους-οφέλους, κέρδους και ζημιών, και που όλο του το νόημα έχει συρρικνωθεί στην ικανότητά του να δουλεύει. Η ιστορία απέκτησε, επίσης, νόημα ως διαρκής «εκσυγχρονισμός», δηλαδή ως απεριόριστη ανάπτυξη εμπορευμάτων, και ολόκληρη η βιόσφαιρα μετατράπηκε σε «οικονομικό πόρο» προορισμένο να τροφοδοτεί μέχρι εξαντλήσεως αυτήν την αέναη ανάπτυξη.

Η οικονομία γιγαντώθηκε και η κοινωνία συρρικνώθηκε. Τα «δικαιώματα» της παραγωγής, της ιδιοκτησίας, της αγοράς, ορθώθηκαν πάνω από κάθε άλλο δικαίωμα, μετατρέποντας σε «πουκάμισο αδειανό» όλες τις διακηρύξεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιμετωπίζοντας την κοινωνία ως ορυχείο εξόρυξης πλούτου και ισχύος. Οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας, η ισότητα, η αλληλεγγύη, η αυτονομία και η ελευθερία, δεν μπορούν να ριζώσουν σε αυτή τη «γη της επαγγελίας» όπου η κυριαρχία πάνω στον άνθρωπο και τη φύση είναι το μόνο που μπορεί να φυτρώσει. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να ξαναπάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία αλλά και να τη συρρικνώσει σε διαστάσεις που θα ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Και παράλληλα να επανατοποθετήσει τον άνθρωπο, το κοινωνικό άτομο με όλες τις πολύμορφες δυνατότητές του, ως μέτρο κάθε αξίας και κάθε πλούτου.

Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της κοινής μας ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών αναγκών μας δε μπορεί παρά να είναι κοινά, έξω από κάθε ιδιοκτησία και ατομική εκμετάλλευση, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει για την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διάθεσή τους. Χωρίς την κοινωνική «ιδιοκτησία» και αυτοδιαχείριση αυτών των πόρων και μέσων δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικά πολιτική κοινότητα ίσων και ελεύθερων.

Αυτή η κοινωνικοποίηση, όμως, δε σημαίνει ότι παίρνουμε απλώς στα χέρια μας την παραγωγή όπως είναι σήμερα. Σημαίνει ότι, επιτέλους, μπορούμε να την αλλάξουμε! Είναι φανερό ότι η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας απαιτεί έναν τριπλό επαναπροσδιορισμό:

- Επαναπροσδιορισμό της παραγωγής και των μέσων και τεχνολογιών της παραγωγής με βάση τους κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς στόχους που θέτει η κοινότητα της Άμεσης Δημοκρατίας. Δεν μπορεί να παραμείνει ως πυρήνας της παραγωγής η εταιρική μορφή, το κέρδος και η παραγωγή εμπορευμάτων για την αγορά. Αντίθετα, πυρήνας της παραγωγής γίνεται τώρα η κάλυψη των αναγκών της κοινότητας και των υποδομών της «κοινότητας των κοινοτήτων». Στη θέση της παραγωγής για την παραγωγή και της κατανάλωσης για την κατανάλωση τίθενται άλλες αξίες-κριτήρια όπως η εγγύτητα των παραγωγικών δραστηριοτήτων στο έδαφος της κοινότητας, η εξοικονόμηση πόρων και ενέργειας, η άμεση ανταλλαγή των προϊόντων έξω από την αγορά, το μοίρασμα του όποιου πλεονάσματος στην κοινότητα.

- Επαναπροσδιορισμό της θέσης του ανθρώπου μέσα στην παραγωγή. Η αυτοδιεύθυνση και η συνεργασία παίρνουν τη θέση των διάφορων ιεραρχιών και διευθυντικών εξουσιών. Η ισότητα, η εναλλαγή καθηκόντων, η εξασφάλιση για όλους διευρυνόμενου ελεύθερου χρόνου, η ανταπόκριση στις ανάγκες της κοινότητας, διαμορφώνουν νέες σχέσεις έξω από το πλαίσιο του ανταγωνισμού, του συντεχνιασμού και των συμφερόντων. Μοναδικό σχεδιαστικό και αποφασιστικό όργανο γίνεται η συνέλευση των εργαζομένων. Η όλη δραστηριότητα εξασφαλίζει την ισότιμη πρόσβαση καθενός στο κοινωνικό προϊόν.

- Επαναπροσδιορισμό της θέσης της παραγωγής μέσα στη συνολική ζωή της κοινότητας. Η παραγωγή αποτελεί ένα μέρος της συνολικής ζωής της κοινότητας και όχι αυτό που επισκιάζει όλα τα άλλα. Στόχος είναι να περιορίζεται όλο και περισσότερο η αναγκαία παραγωγή και να απελευθερώνεται χρόνος για την ενασχόληση με τις κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες της κοινότητας, αλλά και για την αυτοανάπτυξη και έκφραση του κοινωνικού ατόμου. Η εξασφάλιση της εναλλαγής διάφορων κοινωνικών, πολιτικών, ατομικών δραστηριοτήτων με τις παραγωγικές δραστηριότητες, για όλους, διαμορφώνει έναν πλούτο κοινωνικής και ατομικής ζωής που απελευθερώνει από τις κατηγοριοποιήσεις και τις «ταυτότητες» της καπιταλιστικής κοινωνίας (παραγωγός-καταναλωτής, διανοητική-χειρωνακτική εργασία, εργασία-ελεύθερος χρόνος, κ.ά.) και ταυτόχρονα αλλάζει και το ίδιο το νόημα του πλούτου από κατοχή και κατανάλωση εμπορευμάτων σε ελεύθερη ατομική δημιουργία και κοινωνική συμμετοχή.

Κώστας Χαριτάκης

Παιδεία: Όχι στους παιδονόμους της αγοράς

Συγχωνεύσεις σχολείων κατά της έννοιας της κοινότητας

Οι συγχωνεύσεις, καταργήσεις, υποβιβασμοί σχολείων που προωθεί το υπουργείο Παιδείας, ο «Καλλικράτης» στα σχολεία όπως τις ονοματίζει, αποτελούν μία πτυχή της επίθεσης του κράτους και της ασύδοτης αγοράς στην τοπικότητα και τις όποιες κοινωνικές παροχές που απέμειναν.

Η χρήση της λέξης «Καλλικράτης», αυτού του συγκεντρωτικού οικοδομήματος της αυτοδιοίκησης, αποτυπώνει το σκεπτικό του υπουργείου: συγκεντρωτισμός, μεγάλα μεγέθη, κατάλυση κάθε έννοιας κοινωνικού ελέγχου.

Αν ο «Καλλικράτης» αποτελεί το τελικό πλήγμα στα όποια ψήγματα αυτοδιοίκησης, αυτός στα σχολεία αποτελεί ένα επιπλέον πλήγμα στην κατ’ επίφαση δημόσια εκπαίδευση στην Ελλάδα, εκπαίδευση από την οποία είναι ευτύχημα που, έστω και μέσα σε αυτό το σύστημα, τα παιδιά μαθαίνουν κάτι.

Όπως στον «Καλλικράτη» της αυτοδιοίκησης, έτσι κι εδώ πρόκειται για απόπειρα διάσωσης του συστήματος διδασκαλίας που ντύνεται πλέον τα ρούχα της αγοράς και εννοιών όπως η αυτονομία που τις ξεγυμνώνει από κάθε απελευθερωτικό νόημα.

Όπως ο Ραγκούσης μιλά για επιτελικό κράτος, έτσι και η Διαμαντοπούλου μιλά για επιτελικό ρόλο του υπουργείου, το οποίο «δεν μπορεί να συνεχίσει να ασχολείται με εκτελεστικές δράσεις που αφορούν σε ένα μεμονωμένο σχολείο σε μια περιοχή της χώρας ή σε ένα ΤΕΙ».

Πριν πάψει να «ασχολείται», εντούτοις (επειδή τράπεζες κι αφεντικά τα θέλουν όλα, επειδή ο ρόλος του κράτους είναι να επεμβαίνει στην κοινωνία και να της αφαιρεί εξουσία), πρέπει να διαλύσει για τα μικρά παιδιά και τη γειτονιά της πόλης.

Το ψεύδος του υπουργείου

Μεγάλο το ψεύδος εδώ: ενώ, δήθεν, το υπουργείο παύει να ασχολείται, την ίδια ώρα κατανέμει προϋπολογισμούς, ελαστικοποιεί τις σχέσεις εργασίας των εκπαιδευτικών, διορίζει δικούς του διευθυντές που με το νέο νομοθετικό καθεστώς θα είναι ολότελα μάνατζερ (θα ψάχνουν λεφτά και χορηγούς δηλαδή για να «επιβιώσει» το σχολείο), καταρτίζει και αποφασίζει προγράμματα σπουδών και το σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια, αναθέτει πανάκριβες έρευνες κοινής γνώμης για να «αποδείξει» την ανάγκη για αλλαγές, διαιρεί και βασιλεύει.

Οι συγχωνεύσεις οδηγούν σε γιγαντισμό: σε υπερμεγέθη σχολεία, σε τάξεις 25 και πάνω μαθητών, σε απρόσωπα σύνολα.

Υψώνουν παράλληλα τείχη σε κοινωνικές ομάδες που βιώνουν τον αποκλεισμό ή την υποαπασχόληση: τι άλλη επιλογή έχει ένας γονιός που επέλεξε να μείνει σε ένα χωριό από το να μεταναστεύσει σε μέρος με περισσότερο πληθυσμό; Τι θα συμβεί με τα παιδιά των μεταναστών που ήδη, πολλές φορές, βιώνουν αποκλεισμό από τις τοπικές κοινωνίες;

Η μαθητική διαρροή θεωρείται δεδομένη. Όσο για τη μειωμένη σχολική επίδοση οι φωστήρες του υπουργείου έχουν έτοιμη τη λύση: φροντιστήρια και ιδιωτική εκπαίδευση της κερδοσκοπίας.

Οι συγχωνεύσεις καταργούν το σχολείο της γειτονιάς, επιχειρούν να εξαφανίσουν με θεσμικό τρόπο -στη λογική του «Καλλικράτη»- την έννοια της κοινότητας. Η κοινότητα, όπως και η αλληλεγγύη είναι όμως κοινωνικές σημασίες, δημιουργίες της κοινωνίας. Συγκροτούνται και βιώνονται κοινωνικά.

Κοινότητες αγώνα

Για το λόγο αυτό οι κοινότητες αγώνα μαθητών-εκπαιδευτικών-γονιών-άλλων πολιτών, τα πεδία συνάντησης μεταξύ τους ενάντια στις συγχωνεύσεις των σχολείων αποτελούν μία στάλα κοινωνικής ανυπακοής που τόσο αποστρέφονται οι ιέρακες του αρπαχτικού μνημονίου και των αγορών.

Με αυτή την έννοια, το ζήτημα είναι ζήτημα δημοκρατίας, όχι της κατ’ επίφαση δημόσιας διαβούλευσης της κυβέρνησης επί προειλημμένων αποφάσεων. Ούτε αποκλειστικά οικονομικό. Ο «Καλλικράτης» επιδιώκει, όπως είπαμε, να διαλύσει την έννοια της κοινότητας, να απομακρύνει περισσότερα τα κέντρα λήψης αποφάσεων από τον πολίτη, να ισχυροποιήσει τις τοπικές και υπερεθνικές ελίτ της εξουσίας, να επιβάλλει την «ενός ανδρός αρχή». Εν τέλει, να διασώσει το πολιτικό σύστημα και να διατηρήσει μία κεντρική σημασία για κάθε σύστημα εξουσίας: το διαχωρισμό ανάμεσα σε διευθύνοντες και διευθυνόμενους, σε αυτούς που αποφασίζουν και σε εκείνους που εκτελούν.

«Νέο» Σχολείο

Οι κύκλοι του υπουργείου και οι πρόθυμοι συμπαραστάτες τους (στον τύπο και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία) επιχειρούν επάνω στα υλικά του κατεδαφισμένου δημόσιου σχολείου να χτίσουν το νέο σχολείο. Τι κρύβεται πίσω από την ιδεολογία του «νέου σχολείου;». Πρόγραμμα σπουδών υπό την αόρατη καθοδήγηση των επιθυμιών των κερδοσκόπων της αγοράς, επιστροφή των εξετάσεων από το παράθυρο (το Λύκειο παραμένει εξεταστικό κέντρο για όσους έχουν την ευκαιρία), επιπλέον φραγμοί στην πρόσβαση στο πανεπιστήμιο, δημιουργία μαθητών δύο και τριών ταχυτήτων (θα δίνει το σχολείο δύο απολυτήρια), αξιολόγηση-πειθάρχηση εκπαιδευτικών (με βάση ποια κριτήρια; Από ποιους; Με τι σκοπό;).

Δια βίου σκλαβιά

Η δυνατότητα και τα δικαιώματα του ατόμου γίνονται ...ευκαιρία. Επιχειρείται να μεταβιβαστεί ατομικά η ευθύνη στον κάθε μαθητή για το ότι δεν τελειώνει το σχολείο, επειδή αργότερα δεν παίρνει το πτυχίο του ή, ακόμη χειρότερα, επειδή δεν βρίσκει δουλειά. Και αν μπει στο σύστημα της διά βίου μισθωτής σκλαβιάς θα είναι εκείνος υπεύθυνος για το ότι δεν είναι «παραγωγικός», για ότι δεν πέτυχε τους στόχους, για το ότι τον απέλυσαν ή για το ότι δουλεύει «μαύρα» και ανασφάλιστα. Όλα αυτά με σκοπό να αθωωθούν οι νομοθετικές παρεμβάσεις σε βάρος της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας (μισθοί πείνας, ωράρια κατά βούληση του εργοδότη, αύξηση στα όρια ηλικίας κλπ.). Σε αυτό το πλαίσιο το φθηνό σχολείο του μνημονίου μετατρέπεται σε κυρίαρχο μηχανισμό ιδεολογικής προπαγάνδας ώστε να δικαιολογηθούν οι μύθοι περί «ανίσχυρης Ελλάδας» που οι ισχυροί του πλανήτη (έτσι αφηρημένα) ή αλλιώς οι αγορές την βάζουν στο στόχαστρο για να την εξοντώσουν. Καμία ευθύνη δηλαδή για όσους κυβέρνησαν και κυβερνούν, για όσους λαμβάνουν πολιτικές αποφάσεις. Μηχανισμός ιδεολογικής προπαγάνδας λοιπόν και πεδίο κερδοφορίας για μεγάλα και μικρά αφεντικά γίνεται το σχολείο. Αφεντικά που, ενώ λχ. θα ρυπαίνουν καθημερινά με τις δραστηριότητες τους τη φύση απομυζώντας τον κόπο χιλιάδων ανθρώπων, θα εξιλεώνονται με δωρεές στο σχολείο των 25 και 30 μαθητών ανά τάξη ή θα καλούν να σβήσουμε τα φώτα μία ημέρα το χρόνο δήθεν για να σωθεί η γη…

Να δεις τι σου ’χω για μετά...

Εκπαιδευτικούς αναλώσιμους: τα οργανικά κενά που δημιουργούν οι συγχωνεύσεις θα εξαναγκάσουν χιλιάδες εκπαιδευτικούς να τρέχουν από το ένα σχολείο στο άλλο να συμπληρώσουν ώρες. Όπως κάνουν σήμερα οι αναπληρωτές. Εκπαιδευτικός περιπλανώμενος δηλαδή και με αυξημένο ωράριο.

Διευθυντές-απόλυτους άρχοντες: Με τον νέο νόμο για τα στελέχη της εκπαίδευσης ο διευθυντής, που τον διορίζει το υπουργείο για να εφαρμόζει την πολιτική του, δεν θα κάνει καν μάθημα. Θα επιτηρεί τους υφιστάμενους, θα αξιολογεί, θα ψάχνει για χορηγούς. Παράλληλα προωθείται η κατάργηση των αρμοδιοτήτων του συλλόγου διδασκόντων για να διαλυθεί η όποια ψευδαίσθηση συμμετοχής στο σχολικό γίγνεσθαι. Στην ουσία θα πρόκειται για διευθυντές μάνατζερ που θα κυνηγάν σπόνσορες. Γιατί άραγε οι διευθυντές να μην εκλέγονται από το σύλλογο διδασκόντων; Δεν είναι με την αποκέντρωση εξουσιών το υπουργείο;

Σχολικές επιτροπές μακριά από τους γονείς: ο «Καλλικράτης» της αυτοδιοίκησης ενοποιεί σε μία όλες τις υπάρχουσες σχολικές επιτροπές σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια αντίστοιχα. Όλα τίθενται υπό κεντρική διαχείριση, με το γονιό και τους μαθητές να μην ξέρουν πού να απευθυνθούν για το ρεύμα, το νερό, τη θέρμανση, τη μεταφορά στο σχολείο.

Προώθηση της ελιτίστικης αντίληψης της αριστείας, της ιδεολογίας που διαχωρίζει τεχνητά τους μαθητές, τους φοιτητές, σε «έξυπνους» και σε «ανόητους», αποκρύπτοντας ότι η μάθηση δεν είναι κούρσα ντοπαρισμένων αλόγων στον ιππόδρομο. Σε αυτή την αντίληψη προωθούνται τα πειραματικά σχολεία.

Μέντορες για τον νεοδιοριζόμενο εκπαιδευτικό, ο οποίος αν δεν πειθαρχεί στο πρόγραμμα θα είναι στο έλεος του σύγχρονου επιθεωρητισμού.

Γονείς που θα αναγκάζονται να πληρώνουν για να πάει το παιδί τους σχολείο. Για να διδαχτεί τι; Την άχρηστη γνώση, την κατευθυνόμενη από τα συμφέροντα των κερδοσκόπων και της εξουσίας.

Πέρα από το δίλημμα ιδιωτικό-κρατικό

Ιδιωτική ή κρατική παιδεία; Λιγότερο ή περισσότερο κράτος; Πλαστά διλήμματα που δεν αγγίζουν τη φύση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, δεν θέτουν το ερώτημα: παιδεία από ποιον, για ποιον; Για ποιον σκοπό; Για το κέρδος, τον ανταγωνισμό («υγιή» τον βαπτίζουν ανερυθρίαστα), την «επαγγελματική αποκατάσταση», την παραγωγή άχρηστων και ρυπαρών προϊόντων, την υποταγή, την πειθαρχία, την υπακοή;

Ή παιδεία για ελεύθερη κοινωνία, καλλιέργεια του ατόμου, γνώση ελεύθερη και προσβάσιμη σε όλους, με πρακτικό αντίκρισμα, αμφισβήτηση, ελεύθερη ανάδυση των ιδεών;

Είναι σαφές πως οι συγχωνεύσεις αποτελούν μία μόνο όψη του θέματος της παιδείας.

Ο απεγκλωβισμός της κοινωνίας από πλαστά διλήμματα του τύπου κρατικό-ιδιωτικό μπορεί να επιχειρηθεί με την επανανοηματοδότηση του δημόσιου, ελεύθερου, κοινωνικού, μέσα από έναν γενικευμένο σύγχρονο διαφωτισμό απελευθέρωσης από το περιβάλλον της αγοράς, της κατανάλωσης, της εμπορευματοποίησης, του ιεραρχικού διαχωρισμού που παράγει όλο το οικοδόμημα της εκπαίδευσης. Άλλο ο ελεύθερος άνθρωπος κι άλλο ο εκπαιδευόμενος.

Δημόσιο για όλους, με δικαίωμα απόφασης και συμμετοχή στο σχεδιασμό και λόγο για το περιεχόμενο της γνώσης.

Κοινωνικό σε διαρκή αλληλεπίδραση με την κοινωνία

Ανοιχτό με ελεύθερη και χωρίς όρους πρόσβαση του καθενός στη γνώση. Για όλη την κοινωνία.

Με σχολεία ελεύθερης κοινωνικής μάθησης. Ένας τρόπος να σωθούν τα σχολεία είναι να ανοιχτούν στην κοινωνία, να αλληλοτροφοδοτηθούν, να έρθουν σε επαφή με τις ανάγκες της κοινωνίας. Με προγράμματα που θα διαμορφώνονται με τη συμμετοχή των πολιτών έξω από την κρατική κηδεμονία και την κερδοσκοπική βούληση.

Η εποχή των υποσχέσεων τέλειωσε

Μπουκωμένο το σύστημα αφού η Ιδεολογία της «προόδου» και της «ανάπτυξης» έδειξε τα όρια της. Αφού οι υποσχέσεις για ευημερία και πλούτο κατέρρευσαν, επιχειρεί μία βίαιη αναδιάταξη των όρων ισχύος. Στην εργασία, στην παιδεία, την υγεία, τα δημόσια αγαθά. Το κράτος ιδιωτικοποιείται, βασικές του λειτουργίες που διασφάλιζαν το ρόλο του εγκαταλείπονται, το πολιτικό προσωπικό μειώνεται, η μεσαία τάξη εξωθείται στο περιθώριο. Το περίφημο «κοινωνικό κράτος» το οποίο τόσο ύμνησε η Αριστερά. Απομένουν η καταστολή σε βάρος των κοινωνικών αντιστάσεων και η διαχείριση της φτώχειας και της μιζέριας. Σε αυτά τα ερείπια της πολυδιάστατης κρίσης σε όλα τα επίπεδα, η υπεράσπιση του παλιού, είτε κρατικού είτε ιδιωτικού, δεν έχει νόημα από τη σκοπιά της ανθρώπινης απελευθέρωσης. Η ζωντάνια των μαθητών από το Δεκέμβρη του 2008 και μετά, οι αμεσοδημοκρατικές αναζητήσεις στο κοινωνικό πεδίο από μαχόμενους εκπαιδευτικούς και πολίτες για αυτοκυβέρνηση της κοινωνίας και αυτοδιαχείριση στα δημόσια αγαθά, είναι ελπίδα.

Και τώρα τι;

Το «όχι» στις συγχωνεύσεις σχολείων λέγεται όχι για να υπερασπιστούμε το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα των καταναγκασμών (απουσίες, αποβολές, τιμωρία), της βαθμοθηρίας, της κρατικής εκπαίδευσης, των εθνικών μύθων, της χειραγώγησης της σκέψης, της δεξιότητας και όχι της ολικής σκέψης, των σχολείων-φυλακών, της επιχειρηματικότητας. Απέναντι στην κρατική και ιδιωτική εργολαβία της γνώσης και την ιδιωτική κερδοσκοπία στην εκπαίδευση, μπορεί να υψωθεί ένα μάχιμο εκπαιδευτικό-κοινωνικό κίνημα που θα αντισταθεί στους παιδονόμους της αγοράς, στην επιστροφή του επιθεωρητισμού, Θα πει «όχι» στη «δια βίου μάθηση» που ταυτίζεται με το κυνήγι δεξιοτήτων και προσόντων ενός ευέλικτου εργατικού δυναμικού, έτοιμου να υπηρετήσει το αφεντικό, αλλά αδύναμου να κριτικάρει το αντικείμενο της εργασίας και το περιεχόμενο της γνώσης. Θα ζητήσει κατάργηση των ιεραρχικών καταναγκασμών (βαθμοί, εξετάσεις, ιεραρχία στο σχολείο), θα διεκδικήσει ολική γνώση, παιδαγωγική ελευθερία, ελεύθερα σχολεία κοινωνικής μάθησης για όλους, ελεύθερη παιδεία.

Γιώργος Παπαχριστοδούλου

Από το 5ο φύλλο της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ

Σκέψεις για την Άμεση Δημοκρατία - Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων στις 10 Σεπτεμβρίου

Η άµεση δηµοκρατία δεν είναι µόνο µια µορφή πολιτειακής οργάνωσης, αλλά επίσης ένα αξιακό σύστηµα, µια
αντίληψη για τον άνθρωπο, µια πρόταση πολιτισµού η οποία έχει βαθιές ρίζες στην ανθρώπινη ιστορία. Η άµεση
δηµοκρατία θέτει στο κέντρο τον άνθρωπο ως πρόσωπο, ως µοναδικό άτοµο, ατοµική κοινοτική ύπαρξη.
∆εν πρόκειται για ένα αµιγώς πολιτικό αίτηµα· συνάδει µε την κατάργηση της µισθωτής εργασίας, την αυτοδιαχείριση,
τη δραστική µείωση του εργάσιµου χρόνου, την ανατροπή της καταναλωτικής κοινωνίας.
Η άµεση δηµοκρατία, όπως κάθε προσπάθεια ανταγωνιστικής θέσµισης, ξεκινάει µε το πάρσιµο της γης,
µιας γης φυσικής, υλικής, χειροπιαστής. Το διαδίκτυο δεν ακυρώνει καθόλου τη σπουδαιότητα αυτής της χωρικά
και χρονικά εντοπισµένης γης, αντίθετα µεγεθύνει τις διαστάσεις της και τις κάνει οικουµενικές.
O αγώνας για την άµεση δηµοκρατία, αν και οικουµενικός, δεν είναι ένας τρόπος για την παγκόσµια διακυβέρνηση.
Σ’ έναν κόσµο όπου θα επικρατούσε η άµεση δηµοκρατία δεν θα υπήρχε καµία θέση για παγκόσµια διακυβέρνηση ή για οικουµενικό κράτος. Η δηµοκρατική πολιτεία βρίσκεται στα µέτρα του κάθε «µοναδικού ατόµου»· γι’ αυτό η άµεση δηµοκρατία επιδιώκει την υπέρβαση της παγκοσµιοποίησης προς την κατεύθυνση µιας ελεύθερης ανθρωπότητας στην οποία θα ανθεί ένα πλήθος από διαφορετικούς πολιτισµούς.


syneditions@gmail.com
http://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com

ΤΟ ΝΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ. ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ. ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ. Ανοιχτή Συνέλευση “Κίνησης 136″, Τετάρτη 24 Αυγούστου, 8.00 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

Συμπολίτη – Συμπολίτισσα,
Στις 10 Αυγούστου συναντηθήκαμε στο Εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης πρωτοβουλίες πολιτών, μεμονωμένοι πολίτες και το σωματείο
εργαζομένων της ΕΥΑΘ και θέσαμε τις βάσεις της “Κίνησης 136″. Με αφορμή το ξεπούλημα του 40% της ΕΥΑΘ από την κυβέρνηση σε
ιδιώτες, με ότι αυτό συνεπάγεται, επιδίωξη μας είναι να αντισταθούμε με τέτοιον τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται ο κοινωνικός
χαρακτήρας της ΕΥΑΘ και η διατήρηση του νερό ως κοινωνικού αγαθού και όχι ως προϊόν διαπραγμάτευσης με κάθε κερδοσκόπο,
ντόπιο ή ξένο.
Η «Κίνηση 136» είναι μια συμφωνία αρχών οι οποίες τέθηκαν στις 10 Αυγούστου και ως σκοπό έχει:
1. την εξαγορά από τους πολίτες του 40% της ΕΥΑΘ και της διαχείρισης της (management).
2. τον κοινωνικό έλεγχο του νερού της πόλης
3. την δημοκρατική λειτουργία της εταιρείας
4. τον μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα της εταιρείας, την άσκηση κοινωνικής πολιτικής και την προστασία του
περιβάλλοντος.

Στις 24 Αυγούστου 8.00 μμ στο εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης σας καλούμε στην ανοιχτή συνέλευση για να
συναποφασίσουμε:
· Τη μορφή εταιρείας με την οποία θα περιβληθεί η «κίνηση 136», έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ρεαλιστική πρόταση
του τρόπου εξαγοράς της ΕΥΑΘ ώστε να εξασφαλίζεται ο συνεχής έλεγχος της εταιρείας από τους πολίτες.
· Συγκρότηση του λογαριασμού διαφάνειας για τη συλλογή των χρημάτων που απαιτούνται για την εξαγορά.
Συγκρότηση ταμείου για τα έξοδα της διάδοσης της κίνησης.
· Λειτουργία και διαχείριση της ιστοσελίδας της κίνησης http://www.136.gr/
· Ανάθεση επεξεργασίας νομικού πλαισίου που θα στηρίζει την κίνηση 13
· Όροι συμμετοχής των πολιτών ή των συλλογικοτήτων στο σώμα της συνέλευσης – Δημοκρατική λειτουργία
βασιζόμενη στις αρχές του ιδρυτικού κειμένου.
· Κοινές δράσεις των συμμετεχόντων.

Η «Κίνηση 136» είναι ανεξάρτητη από κομματικούς μηχανισμούς και δεν κηδεμονεύεται. Στηρίζεται στην αφιλοκερδή συμμετοχή των
πολιτών της Θεσσαλονίκης και μέσα σε αυτήν μπορούν να λειτουργήσουν όλοι όσοι ασπάζονται τις αρχές της, με σχέσεις ισότητας σε
ένα Δημοκρατικό περιβάλλον όπου η Δημοκρατία δεν είναι απλά λέξη.

ΤΟ ΝΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ. ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ. ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ.

http://www.136.gr/

Μάτια ορθάνοιχτα στο Λονδίνο - Μια άποψη εκ των έσω...

Χαμογελαστά πρόσωπα, κάποια πίσω από μαντήλια και κουκούλες. Αυτό είναι το Hackney στο Λονδίνο. Ή αυτό ήταν το Hackney χθες βράδυ. Σήμερα θα είναι κάπου αλλού, και ξανά κάπου αλλού λίγες ώρες αργότερα. Τα χαμόγελα ήρθαν γιατί οι δρόμοι είναι δικοί μας και κανείς δεν φοβάται πια την αστυνομία.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως το κάψιμο ενός περιπολικού δεν είναι πολιτική πράξη, πως το να λεηλατείς ένα κατάστημα είναι ατομισμός και καγκουριά, πως το να σπας τζαμαρίες είναι ανεύθυνο. Όσοι λένε πως όλα αυτά είναι απολίτικα ζουν σ’ αυτήν την πόλη με τα μάτια κλειστά, δεν βλέπουν την τεράστια και αυξανόμενη ανισότητα και την κοινωνική και πολιτική καταπίεση. Πολιτικές. Για τη στέγαση. Για την πόλη. Για την πρόνοια. Για τηνοικονομία. Με τι αποτελέσματα: όχι μόνο ο κόσμος ζει σε άθλια σπίτια, έχει άθλιες δουλειές και σε καθημερινή βάση τρώει σκατά από την αστυνομία, αλλά αυτό στο οποίο μπορεί να ελπίζει είναι περισσότερα σκατά, καθώς οι περικοπές και η οικονομική κρίση πλήττουν χειρότερα όσους βρίσκονται στον πάτο.

Υπάρχουν και αυτοί που λένε ότι όλα αυτά είναι απολίτικα επειδή οι στόχοι είναι όλοι λάθος: τοπικά καταστήματα και σπίτια βρίσκονται δυστυχώς μεταξύ των θυμάτων. Λένε επίσης ότι είναι απολίτικα επειδή τα λάφυρα θα πάνε στη μαύρη αγορά και δεν είναι φαγητό ή αναγκαία προϊόντα, ή επειδή ο κόσμος κλέβει ποδήλατα και φωτογραφικές μηχανές από περαστικούς· αλλά αυτό δεν είναι μια καλο-οργανωμένη εξέγερση όπως θα την ήθελε κάποιος. Είναι μια αντίδραση, ένας ξεσηκωμός, το σκάσιμο μιας φούσκας γεμάτης αγωνία, καταπίεση, έλλειψη ευκαιριών και δυνατοτήτων, και καθαρής βαρεμάρας και κατάθλιψης. Κι όταν σκάει μια τέτοια φούσκα όλα είναι πιθανοί στόχοι, ενάντια σε μια αστυνομική δολοφονία, αλλά ακόμη και για πλάκα, για να αποκτηθούν αγαθά και για να επανακτηθεί ο έλεγχος στον εαυτό του καθένα για μια στιγμή και στην πόλη ολόκληρη για μερικές μέρες.

Όπως σε καθετί που γίνεται στο δρόμο, κάθε άτομο που εμπλέκεται θα εκφραστεί με το δικό του τρόπο, δείχνοντας ότι υπάρχει συνεχής και σταθερή πολιτική συζήτηση και επιχειρήματα μεταξύ των ανθρώπων στο δρόμο για τις αιτίες και τις δράσεις που γίνονται. Το να λες ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι απολίτικοι, το να λες ότι όσοι εμπλέκονται είναι απολίτικοι κάγκουρες είναι ψέμα. Πώς γίνεται οι συζητήσεις και η δράση ενάντια στη συνεχή αστυνομική καταπίεση και δολοφονία να μην είναι πολιτική; Πώς γίνεται η συζήτηση για το τι κάνουμε για τα προβλήματα της κοινότητάς μας, τις κυβερνητικές περικοπές στην εκπαίδευση και στις δραστηριότητες των νέων, την ανεργία, την έλλειψη στοιχειώδους επιπέδου αυτοπροσδιορισμού να μην είναι πολιτικό; Πώς γίνεται οι πολλοί αυτοί νέοι άνθρωποι να εκλαμβάνονται ξαφνικά ως κοινοί κάγκουρες και εγκληματίες;

Σε κάποιο σχόλιο εφημερίδας, ένας καινούριος κάτοικος του Hackney παραπονιόταν για το ότι μέχρι τώρα ένιωθε ασφαλής στη γειτονιά, ξέροντας πως όλες οι κοινωνικές προστριβές και οι πυροβολισμοί ήταν εσωτερική υπόθεση των συμμοριών, αλλά τώρα φοβάται να βγει από το σπίτι. Αυτό δείχνει το πόσο διαχωρισμένη μπορεί να είναι ακόμη και η πλέον ποικίλη γειτονιά και πόσο τα προβλήματα της κοινότητας μπορούν εύκολα να αγνοούνται, αρκεί τα θύματα να είναι νέοι και μαύροι. Αυτές τις μέρες τα θύματα έπαψαν να είναι νέοι και μαύροι.

Πέραν του φόβου, πώς αντιδρά ο υπόλοιπος κόσμος; Κάποιοι είναι έξαλλοι, έξαλλοι με τις καταστροφές στη γειτονιά που δεν αντέχει άλλο, κάποιοι οργανώνονται και υπερασπίζονται την κοινότητά τους, όπως η τουρκική κοινότητα στο Stoke Newington που κυνήγησε μια ομάδα εξεγερμένων μακριά από την περιοχή, και κάποιοι οργανώνουν αγρυπνίες και συζητήσεις στο δρόμο για να βρουν ένα διαφορετικό τρόπο αντίδρασης στη δολοφονία του Mark Duggan.

Τρίτη μέρα και οι σειρήνες συνεχίζουν να ηχούν στους δρόμους. Όλοι οι εργαζόμενοι στο κεντρικό Λονδίνο ειδοποιήθηκαν από την αστυνομία να φύγουν νωρίτερα απ’ τις δουλειές τους για να προλάβουν να γυρίσουν σπίτια τους πριν ξεσπάσουν οι αναμενόμενες απογευματινές ταραχές. Ανακοινώθηκε η σύγκλιση της επιτροπήςCOBRA, αφού ο πρωθυπουργός πείστηκε να διακόψει τις διακοπές στην Τοσκάνη και να επιστρέψει στο Λονδίνο. Η χρήση πλαστικών σφαιρών συζητιέται, ενώ η ενίσχυση της αστυνομίας στους δρόμους είναι η μοναδική συνταγή που προωθούν για να μπουκώσουν τα στόματά μας, ενάντια σε με μια κοινωνική αρρώστια που γίνεται θανατηφόρα μόνο όταν η αστυνομία σκοτώνει έναν άνθρωπο.

Occupied London collective 

09.08.2011

blogs.vrahokipos.net/mpineio/archives/2606

Πορεία την Πέμπτη στις πρεσβείες Αγγλίας και Ισπανίας ενάντια στην κρατική βία και καταστολή

Η λαϊκή συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος καλεί αύριο Πέμπτη 11/8, στις 6μ.μ., σε συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος και στις 7μ.μ. σε πορεία στην Αγγλική και Ισπανική Πρεσβεία ενάντια στην κρατική βία και καταστολή που εκδηλώνεται πάνω στους εξεγερμένους της Αγγλίας και στους διαδηλωτές της Ισπανίας.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!

ΙΣΟΤΗΤΑ - ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

Ανακατάληψη της Puerta del Sol - Ο ήλιος έχει ανατείλει. Ο λαός δάκρυζε. Η πλατεία είναι δική μας.

http://www.amesi-dimokratia.org

Ολυμπία οδός: Οι εργαζόμενοι απολύονται, τα διόδια μένουν...

Ανακοινώθηκε και επίσημα ότι τα έργα σταματούν. Οι κατασκευαστικές εταιρίες που απαρτίζουν την κοινοπραξία έχουν παγώσει πλήρως το έργο, τα περισσότερα εργοτάξια έχουν κλείσει, μηχανήματα εκποιούνται ή μεταφέρονται, ενώ περισσότεροι από 2.800 εργαζόμενοι είτε έχουν ήδη απολυθεί είτε αναμένουν την απόλυσή τους.
Ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στη Vinci "Η Γαλαρία", Θόδωρος Τσελεπής, σε συνέντευξή του στο 5ο φύλλο της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ, παρέθεσε σημαντικές πληροφορίες, για την εταιρία, την κοινοπραξία, το έργο και τη στάση του Δημοσίου.

• Για τις απολύσεις: "Στη Vinci είμαστε 360 εργαζόμενοι και έχουμε μείνει 240. Έχει απολυθεί το 1/3 των εργαζομένων. Στο έργο δουλεύανε 2.800, με στοιχεία που μπορώ να γνωρίζω εγώ, γιατί στα υπόλοιπα εργοτάξια επικρατεί ομερτά. Έχουν απολυθεί πάνω από 1.000 εργαζόμενοι. Η χρηματοδότηση σταμάτησε από το Νοέμβριο. Οι τράπεζες, σε απόλυτη συνεργασία με τους κατασκευαστές, σταμάτησαν παράνομα να χρηματοδοτούν, τα εργοτάξια έχουν παγώσει, ο κόσμος απολύεται και αν δε βρεθεί λύση το έργο θα σταματήσει. Όχι μόνο η Ιόνια, αλλά και οι πέντε μεγάλοι άξονες".

• Ποιος πληρώνει; "Το έργο πάγωσε από τις τράπεζες με τη δικαιολογία ότι είναι ανασφαλές οικονομικά. Ωστόσο χρηματοδοτείται ως εξής: 32% από τα διόδια, 20% από κρατικά και κοινοτικά κονδύλια, 41% από τραπεζικά δάνεια που έχουν συνάψει οι κατασκευάστριες εταιρίες και θα αποπληρωθούν πάλι από τα διόδια. Μόλις το 7% βάζουν οι κατασκευαστές. Αυτό αποτελεί από μόνο του το πρώτο σκάνδαλο.

• Για τα στελέχη "πίσω από τις συμβάσεις": Η σύμβαση που φτιάχτηκε προέβλεπε ότι μέσα σ' ένα χρόνο θα ολοκληρώνονταν οι απαλλοτριώσεις. Κάτι αδύνατο. Δηλαδή από την πρώτη στιγμή άνοιγε η πόρτα για διεκδικήσεις των εργολάβων. Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου επί Σουφλιά που συνέταξε τις συμβάσεις, είναι σήμερα στέλεχος στην Ολυμπία οδό. Ο τωρινός γραμματέας των συγχρηματοδοτούμενων έργων του Ρέππα είναι ο προηγούμενος διευθυντής της Εγνατίας και της Ιόνιας οδού. Τα ίδια πρόσωπα εναλλάσσονται ανάλογα με το ποιο κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση. Όχι ότι έχουν κόμμα αυτοί, απλά αλλάζουν για να μη νιώθουν μονοτονία.

• Εργατικά "ατυχήματα": "Η Vinci, είτε διαφήμιζε κάλπικα τον εαυτό της, μέσω της κατασκευής της γέφυρας Ρίου-Αντίρριου, ως ασφαλή κατασκευαστική, είτε -το πιο πιθανό- έχει πολύ καλούς έλληνες συμβούλους που την κατάντησαν χειρότερη και από τη χειρότερη ελληνική. Όχι ότι έχει καμιά διαφορά …τελικά ίδια είναι τα αφεντικά ελληνικά και γαλλικά". Τα "ατυχήματα" ακολουθούν αυξητικό ρυθμό από χρόνο σε χρόνο, φτάνοντας στα 10 πέρυσι. "Συνάδελφος καταπλακώθηκε, υποβλήθηκε σε εγχειρήσεις, επέστρεψε κουτσαίνοντας. Έπεσε κομμάτι, ένα κυβικό μέτρο, από σκεπή, κατά τύχη δεν ήταν άνθρωποι από κάτω… Ανατρέπονται μηχανήματα…". Οι εργάτες που προσλαμβάνονται για ένα αντικείμενο, πρέπει να κάνουν τα πάντα. Ο οξυγονοκολλητής, για παράδειγμα, χωρίς να ξέρει, πρέπει να χειρίζεται βαριά μηχανήματα και αυτοκίνητα…

• Η Vinci ως εργοδότης: "Συμπεριφέρονται με το χειρότερο τρόπο, απέλυσαν ακόμα και εκλεγμένη συνδικαλίστρια. Αφαιρούν από την "ατζέντα" θέματα που τους ενοχλούν, την υγιεινή και ασφάλεια των εργαζομένων, το ζήτημα ενός γαλλομαροκινού εργολάβου που φέρονταν βάναυσα. Ο γάλλος διευθυντής μας είπε ότι κάνει μπάνια, να μην τον ενοχλούμε. Κρύβεται από συνδικαλιστές, από βουλευτές. Έφυγε από την πίσω πόρτα και πήγε να πατήσει συνάδελφο απολυμένο. Διαμαρτυρόμαστε, κάνουμε παρεμβάσεις, όπως για το τι εκρηκτικά χρησιμοποιούν, και μας απειλούν με μηνύσεις, αγωγές, ξυλοδαρμούς. Η επιθεώρηση εργασίας αποτελείται από δύο άτομα για όλη την Αχαΐα. Κάναμε 24ωρες απεργίες - το καλό είναι ότι το Εργατικό Κέντρο Πάτρας δε βγήκε να μας …καταγγείλει. Είναι μόνο στο πλευρό της εργοδοσίας".

Ο Θεόδωρος Τσελεπής, πάντως, μιλάει για άλλο κόσμο που έχει σταθεί στους αγώνες του σωματείου, όπως τα πρωτοβάθμια σωματεία, συλλογικότητες, αντιεξουσιαστές… Κάνει επίσης λόγο και για θεσμούς ελέγχου του έργου, που εξαρτώνται από την κοινοπραξία. Ο χρηματοδοτούμενος "ελέγχει" το χρηματοδότη.

• Τι είναι η Vinci: Ο προηγούμενος πρόεδρός της δικάζεται στη Γαλλία για γαϊτανάκι παρανομιών. Είχε απολύσει όλο το προσωπικό μισθοδοσίας για να ανεβάσει το μισθό του. Τώρα ο 70χρονος ζει στη Γενεύη, ενώ τον ψάχνει στη Γαλλία η εισαγγελία. Η κατασκευαστική απασχολεί 160.000 ανθρώπους. Εδώ κατασκεύασε τη γέφυρα Ρίου-Αντίρριου, αλλά δε μας λένε τον όρο που υπάρχει στη σύμβαση για το πότε είναι υποχρεωμένοι να παραδώσουν το έργο στο ελληνικό Δημόσιο. Δε δίνουν λογαριασμό πόσα βγάζουν και πόσα στοιχίζει η συντήρηση... Συνεχίζουν όμως να εισπράττουν 12,90 ευρώ σε κάθε διέλευση.

• Μπακλαβάς γωνία: "Αυτοί δεν είναι επενδυτές, είναι νταβατζήδες. Το 50% των κρατικών κονδυλίων έχει μπει, τα διόδια εισπράττονται από την πρώτη μέρα της σύμβασης το 2008, το μόνο που μένει είναι να βάλλουν οι τράπεζες τα λεφτά. Υποτίθεται ότι είναι σε διαπραγματεύσεις, έρχεται το κράτος και τους "πιέζει" και στις 23 Μαρτίου τους χαρίζει άλλα 30 δις. Εάν δεν τους "πίεζε" δηλαδή τι άλλο θα τους έδινε; Με τα δικά τους στοιχεία, σε 15 χρόνια θα έχουν κάνει απόσβεση - δηλαδή άλλα 15 χρόνια θα κερδίζουν σε βάρος μας. Τώρα το κράτος θα τους δώσει κι άλλα 10 χρόνια εκμετάλλευσης του έργου που δε θα φτάσει πέρα από την Πάτρα. Θα απολυθούν όλοι οι εργαζόμενοι για να επανέλθουν μετά με ατομικές ή επιχειρησιακές συμβάσεις ή θα συνεχίσουν με υπεργολάβους και απλήρωτους και ανασφάλιστους. Δηλαδή αυτό που έχει πληρώσει ο λαός θα το πληρώσει ακόμα ακριβότερα. Αυτή είναι η πορεία του έργου.

Η συνέντευξη του Θόδωρου Τσελεπή δόθηκε στον Σπύρο Καλογεράκη στο ελεύθερο κοινωνικό ραδιόφωνο Κοκκινοσκουφίτσα

Από τη χθεσινή πορεία διαμαρτυρίας στο Δημαρχείο - Δε μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν - Συνεχίζουμε στην πλατεία Συντάγματος και σε όλες τις πλατείες της χώρας

Η πλατεία Συντάγματος γέμισε ξανά - Πορεία αύριο Δευτέρα στις 18:00 προς το Δημαρχείο στην πλατεία Κοτζιά

Καταστροφή της πλατείας Συντάγματος από την κυβέρνηση - Δεν υποκύπτουμε, συνεχίζουμε - Όλοι στις 5:00 στο Σύνταγμα